تهمورس ـ (چو بدصورت) سيّمينِ پيشداديان نخستين سلسله اسطوره اى ايران و پور هوشنگ دوّمين پادشاه پيشدادى يا پسر ديوجهان ابن هوشنگ كه در ٢٣٨٩ هبوطى جلوس نموده و از فرط جلادت به ديوبند اشتهار يافته و رِنباوندزيناوند نيز ـ كه به معنى تمام سلاح است ـ از القاب او است و نوشتن خط پارسى بر كتاب و حمل اثقال بر دواب و بناى آمل و قندهار و مرو[در تركمنستان ] و طبرستان مازندران و اطراف آن و سارى و اصفهان بدو منسوب، و بر اغلب رُبع مسكون آمر و ناهى بوده و سمت سلطنت داشته و در عهد او قحط و غلاى گرانى عظيم حادث گشت، پس بفرمود تا اغنيا همه روزه طعام چاشتگاه خود را به فقرا بخش كردند تا آن بلا برخاسته و قحط و غلا به فراوانى و ارزانى مبدّل گرديد. گويند كه سنّت حسنه صوم از آن روز در ميان مردم انتشار يافت و بالجمله لفظ تهمورس محرّف تهم مرز[ر.م] است.

تهميشه ـ (چو انديشه) بيشه اى است در دارالمرز[رشت ] نزديك به بيشه نارون.

تهمينه ـنام دختر شاه سمنگاندر افغانستان كه مادر لهراسبچهارمين پادشاه كيانى بوده.

تهو ـ(چو وضو) تفو[ر.م] و (چو نكو) تيهو.

تهى ـ خالى و عارى و فارغ و نام شهرى هم هست.

تهى دست ـفقير و محتاج و بى چيز.

تهىوتَهَك ـ خالى و برهنه و عريان.

تهيشه ـ(چو هميشه) نام شهرى است كه مسكن فريدون ششمين پادشاه پيشدادى بوده.

تهيگاه ـمابين شكم و پهلو.

آيين بيستوهشتم

(در حرف تاى قرشت با ياى حطّى)