قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٣

دغد ـ (چو تند) عروس.

دغدار ـ (چو سردار) تودرى[ر.م] و داغ دار.

دغدغه ـ (چو فرفره) پخپخو[ر.م] و (چو زَلزَله) تاسه]ر.م [و تلواسه[ر.م].

دغدو; دغدويه ـ (چو برزو و گلگونه) نام مادر زردشت كه از نسل فريدونششمين پادشاه پيشدادى بود.

دغسر ـ (چو افسر) دغا[ر.م].

دغل ـ (چو عمل) دغا[ر.م].

دغل خاكدان ـ دنيا و قالب آدمى.

دغل دَرى ـ منافق و عيب گوى و عيب جوى.

دغل زن ـ مردم داغول[ر.م] و دغا و قلب.

دُغُلى ـ (ل) دوغوله[ر.م].

دغول ـ (چو قبول) مردم دغا و داغول[ر.م].

دغوى ـ (چو قبول و بلوى) به نوشته بعضى، نام دشتى است كه برادران پيران ويسه سپهسالار و مشاور افراسياب در آنجا كشته شده و روزى طوسپهلوان ايرانى شاهنامه و رستم در شكارگاه آنجا دخترى يافته و پيش كاووس دوّمين پادشاه كيانى بردند و چون دختر شاهزاده بود، كاووس به حباله عقدش آورده و سياوخش سياوش از او به هم رسيد.

دغينه ـ(چو خزينه) داغينه[ر.م].

آيين شانزدهم