چنبر ـ(چو قنبر) دور كردن و چرخ زدن و گرفتار بودن و حلقه و دايره و هر چيز گرد و مدوّر و محيط دايره، خواه چنبر گردن باشد يا دف يا غيره، خصوصاً حلقه چوبين كه بر سر طناب و ريسمان بسته و يا بر دلو چاه نصب كرده و طناب را بر آن ببندند.

چنبرِ مينا ـ آسمان.

چنبك ـ (چو دختر و اندك) سنگ آهن ربا و برجستن.

چنبل ـ (چو سنبل) دريوزه و گدا و گدايى.

چنبلول ـ (چو بلبشور) بادپيچ[ر.م].

چنبور ـ (چو پرزور ومنصور) پالاهنگ[ر.م].

چنبه ـ (چو هرزه و پُسته) مشته[ر.م و تخماقر.م] و مردم درشت و ناهموار و چوب خوشه برتاك چسبيده انگور و مطلق چوب كلفت و گنده مانند چوب پس در و چوب دستى شتربانان و چوب جامه شورى گازران و امثالِ اينان و دسته چاليك[ر.م] را هم گويند.

چنبيدن ـبر وزن و معنى جنبيدن[ر.م].

چنپا ـ (چو تنها) يا راى چنپا; به هندى، گلى است زرد و شبيه به زنبق سفيد در هندوستان.

چنچله; چنچولى ـ (چو زَلزَله و فغفورى) بادپيچ[ر.م] و لخشك[ر.م].

چنخ ـ (چو هند) چيخ[ر.م].

چند ـ(چو قند) به معنى هر چه و هر چند و تا به كى و مقدار غير معيّن و بيشتر در كمتر از ١٠ استعمال نمايند.

چَندال ـ جُمرى[ر.م] و سرگين كش و شخصى كه كثافات و نجاسات و پليدى ها را پاك كند كه به عربى «كنّاس» و به هندى«حلال خور» گويند، چنانچه به پارسى«هارى» هم گويند.

چندان ـ چند و چونان و آن قدر و آن زمان و چوب سندل و شهرى است بزرگ در چين.

چنداول ـ بر وزن و معنى چغداول.

چندر ـ (چو بندر) جندر[ر.م] و (چو كُندُر) چغندر.

چندره ـ بر وزن و معنى جندره.

چندفند ـ (چو قهرخند) ترس و بيم و نهيب.

چندل ـ بر وزن و معنى چغدل[ر.م] و سندل[ر.م].

چَندَن ـ سندل[ر.م] و يا چوبى است خوش بوى غير از آن كه در ولايت زرهسيستان مى باشد.

چندول ـ بر وزن و معنى چغدول.

چنده; چندى ـچند[ر.م] و تازيانه.

چنغت; چنغوت ـبر وزن و معنى چبغت و چبغوت.

چنك ـ (چو سخن) منقار مرغان.

چنگ ـ(چو هند) منقار مرغان و نوك سناننيزه و پيكان و امثال آن و (چو تند) سخن و گفتار و لغت و زبان و از زمين دانه چيدن مرغان و كشتى بزرگ و (چو تنگ) زنگ و ارتنگ]ر.م [و منحنى و خميده و مردم شَل و سازى است مشهور از آلات طرب و پنجه و انگشتان مردمان و چنگال مرغان و جانوران و مطلق قلاّب و چنگال، خصوصاً كجك]ر.م [فيلبانان.

چنگ رومى ---> شلياق.

چنگ مريم ---> دل آشوب.

چنگار ـ (چو سردار) خرچنگ و امر به چنگ آوردن.

چنگال ـ چنگالى[ر.م] و هدف و نشانه و شخص باريك ميان و پنجه مردمان و جانوران، خصوصاً شاهين و باز و آهن سركج معروف كه به عربى «قلاّب» گويند.

چنگالخوست; چنگال خوش; چنگالى ـ هر چيز درهم ماليده، خصوصاً نان گرمى كه با روغن و شيرنى درهم ماليده باشند و به عربى«حيس»گويند.

چنگانه ـ (چو دلداده) طايفه اى است كه دأب[عادت ] ايشان ترحالكوچ كردن است.