سبت ـ (به كسر اوّل و ثانى)شبت[ر.م] و(چو پشت) نباتى است شبيه به خطمى و (چو خشت) پوست گاو و مطلق پوست دبّاغى شده و (چو تشت) دهر و روزگار و مرد گران خواب و بسيارخواب و هم نام روز شنبه كه جمعه يهودان است و ازاين رو ايشان را اصحاب سبت نيز گويند.(عر)

سبتاك ـ (چو دلدار) سفيداب.

سبج ـ (چو قمر) معرّب شبه[ر.م].

سبخ ـ (چو خَجِل) به عربى، شوره زار و (چو شكم) نمك و نمكين و (چو تند) خوب و خوش.

سبد ـ (ر.ف) كه «برونده» و «كبار» و «كباره» و «كوار» و«كواره» هم گويند.

سبدچين ـ پساچين[ر.م] و ظرفى كه بقّالان ميوه و انگور در آن گذارند.

سبر ـ بر وزن و معنى سپر، اِفراداً و تركيباً.

سبريغ ـ (چو دلگير) خوشه جو و گندم و خرما و انگور.

سبز ـ (چو قبر) شهر كش[ر.م] و نبات تازه نخشكيده و رنگ آنها كه به تركى «ياشِل» و به عربى «اخضر» گويند و بعضاً رنگ سياه را نيز گويند و هم نام چشمه اى است كه در «چشمه سبز» مذكور افتاد.

سبزآخُر; سبزآخور ـ آسمان و آخورى كه در آن علف تازه و سبز باشد.

سبز اندر سبز; سبز اندر سبزه ـ نهمين سى لحن] ر.م [باربدىنوازنده دربار خسروپرويز.

سبزباغ ـ بهشت و آسمان و بدن آدمى.

سبزبار ـ نام لحنى است از موسيقى.

سبزبال; سبزبالى ـ نوعى از انگور است.

سبزبرى ـفصل بهار است.

سبزبهار ـ نام لحنى است از موسيقى.

سبزپا ـ مردم شوم و بدقدم.

سبزپرى ـ مرد زاهد و اهل ماتم.

سبزپوشان ـ ]مركز بلوك علامرودشت در ناحيه دشتى و همان علامرودشت است(لغت نامه دهخدا)[.

سبزپوشانِ آسمان; سبزپوشانِ بهشت; سبزپوشانِ چرخ; سبزپوشانِ فلك ـ ملائكه و حوران بهشتى.

سبزچينى ـ به نوشته پزشگى نامه[ر.ض، قسمى از نيل ر.م]است كه در اين اواخر به فرنگستان مى آورند و رنگ آن سبز مايل به آسمان گونى است.

سبزخوان ـ آسمان.

سبزدايه ـ بنفشه و گل آن.

سبز در سبز; سبز در سبزه ـ نهمينِ سى لحن ]ر.م [باربدى نوازنده دربار خسروپرويز.

سبزدِه ـ آسمان.

سبززار ـ جاى پر گياه و علف.

سبززاغ ـ دنيا و آسمان.

سبزطاووس; سبزطشت ـ آسمان.

سبزفام ـ سبزرنگ.

سبزقبا ـ در «شق» از تحفه[ر.ض] فرمايد: شقراق مرغى است به قدر فاخته و بدبوى و سبزرنگ كه به پارسى «سبزقبا» گفته و در تنكابن «كراكر» گويند و هم در «ش ق» از مخزن الادويه[ر.ض] فرمايد: شقرّاق و شراق و شرقوق و شرشق كه به عربى «اخيل» هم گفته و به هندى «لتونه» و به پارسى «كاسكينه» و «كاسكنه» و «كاسانه» و «سبزك» و «كلاغ سبز» و به شيرازى «كاسه شكنك» و به اصفهانى «سبزقبا» و به مازندرانى «كراكر» گويند، مرغى است خوش منظر و سبزرنگ به قدر كبوتر كوچك و در جناح آن سياهى و مخطّط به سرخى و سبزى بوده و در بلاد روم و شام و خراسان و نواحى آنها بسيار و حريص و بدخو و دزدِ بچه مرغان ديگر است و از مردم و آبادانى دور مى باشد و بر سر كوه ها آشيانه مى سازد و ليكن بچه در آبادانى برمى آورد و از ازدواج مانع و فرياد بسيار مى كند گويا كه آن را زده اند و از انطاكى[ر.ض] نقل كند طائرى است ملوّن به سرخى و سياهى و سبزى و بسيارخوار و پرشهوت و در خوزستان بسيار و در ميان مرغان به صفت خوك است در ميان چارپايان و صيد غالبى آن كنجشگ و در اشجار و شكاف هاى ديوارها خانه مى سازد و در تابستان ديده مى شود و بدبو و