راوَنديّه ـ به نوشته بعضى ادباى عثمانى، نام فرقه باطله اى است از ملاحده در خراسان كه به تناسخ قائل بوده و معتقد مى باشند بر اينكه روح حضرت ابوالبشر به منصور دوانيقىدوّمين خليفه عباسى در قرن ٢هـ انتقال يافت.

راويز ـ خارشتردرخت اشترخار.

راه ـ راى[ر.م] و باطن و جاده و رسم و قاعده و دفعه و مرتبه و خوانندگى و نغمه و هوش و شعور و كلام و سخن.

راه آور; راه آورد ـ سوقات و تحفه و پيشكش و هديه، اگر چه شعر و غزل هم باشد.

راه آهن ---> شمندوفر.

راه افتادن ـ زيان و نقصان رسيدن و ريختن دزدن بر سر مردمان و غارت كردن مال ايشان.

راهْ انجام ـ پيك و قاصد و اسباب سفر، خصوصاً مركب.

راهْ انجام روحانى ـ نفس مطمئنّه و براقنام مركب آسمانى حضرت رسالت مأبى(صلى الله عليه وآله).

راه بدِه بردن ـ صورت معقوليّت داشتن حرف كسى است.

راه بر ـ پير و مرشد و دليل و برهان.

راه بسَر بردن ـ تمام كردن و به انتها رسيدن.

راهِ بقا ـ نوايى است از موسيقى.

راه بند ـ دزد و راهزن و راهدار.

راهِ جامه دران ـ صوتى است از تصنيفات نگيساى چنگى] نوازنده دربار خسروپرويز[. آن را چنان نواخت كه همه حضار مجلس جامه بر تن دريده و مدهوش شدند.

راهِ خاركش; راهِ خاركن ـ نوايى است از موسيقى.

راهِ خسروانى ـنوايى است از موسيقى و يا از تصنيفات باربدى نوازنده دربار خسروپرويز.

راهِ خفته ـ راه هموار و دور و دراز.

راه دادن ـ رها نمودن و طلاق دادن و خلع كردن.

راه دار ـ دزد و راهزن و محافظ راه.

راه رو ـ معروف است.

راه روان ـ جمع راه رو است.

راه روانِ ازل ـ طالبان حق و سالكان دين.