سايه ـ (ر) فسق و فجور و جن و پرى و بالخصوص نام ديوى است و هم دشتى است در حدود حجاز و به معنى معروف كه به عربى «ظلّ» گويند و مجازاً در صيانت و حمايت هم استعمال نمايند.

سايه افكندن ـ توجّه و التفات و احوالپرسى و حمايت كردن و بد گفتن و پنهانيدن و بستن و نديدن.

سايه اين دورنگ ـ حمايت روزگار.

سايه بان ـ سايبان.

سايه برك ـ (چو سخن) گياهى است كه چون شتر قدرى از آن بخورد به خواب رود.

سايه پرستى ـ فسق و فجور و كارهاى نالايق كردن.

سايه پُرَك ـ سايه برك[ر.م] با باى ابجدى.

سايه پرور; سايه پرورد ـ مردم مفت خوار و آسوده و حمايت شده و محنت نكشيده و هم گياهى است كه آن را نان خورش كنند.

سايه پروردانِ خُم ـ دانه هاى انگورى كه به جهت شراب در خم مى گذارند.

سايه پروردگار ـ پادشاه و خليفه اسلام.

سايه پوش ـ شاميانه[ر.م] و سايبان.

سايه خدا ـ پادشاه و خليفه اسلام.

سايه خَزَك ـ گياهى است به قدر يك گز كه خط هاى سفيد داشته و با نان مى خورند.

سايه خوش ـ درخت ناروند[ر.م].

سايه دار ـ حامى و صاحب و مردم جن دار و هر چيز با سايه و كسى كه علّت بيمارى صرع داشته باشد.

سايه ربّ النّعيم ـ سايه خدا[ر.م].

سايه ركاب ـ تابعان و متعلّقان و حمايت كردن.

سايه رو ـ شب رو و شب بيدار و عيّار.

سايه زدن ـ سايه دار بودن و از صدمه جن و پرى مصروع گرديدن.

سايه شكن ـ هر چيز روشن كننده و كسى كه مذهب كفر را شكسته و باطل نمايد.

سايه گاه ـ ملجأ و پناه و هر مكان سايه دار.

سايه گستردن ـ سايه افكندن[ر.م].

سايه نشين ـ سايه پرور[ر.م].

سايهوان ـ سايبان.

سايه و نور ـ كفر و ايمان و روز و شب و سايه درخت كه سايه و نور آفتاب هر دو را دارد.

ساييدن ـ كشيدن و كوفتن و سوراخ كردن و مسح نمودن و دست زدن و ماليدن و چيزى را بر ديگرى طلايه[ماليدن ] كردن.

آيين دويّم

(درحرف سين سعفص با باى ابجدى)