دلاخ ـ به عربى، (چو خمار) زنى است سرين و كفل دارد و (چو كتاب) جمع آن است و اهالى ما لفظاً و معناً تحريفش داده اند به طورى كه معروف است و گوشت دو طرف فرج را هم كه ختنه آن از مندوبات شرعيه است، گويند و گاهى «دلاق» و «ديلاخ» و «ديلاق» هم نويسند.

دلاد ـ (چو عماد) داماد.

دلارا; دلارام; دلاشوب ـ در هر سه رجوع به تركيبات «دل» نمايند.

دلاّك ـ (چو علاّف) به عربى، مالنده خصوصاً استاد سرمال معروف كه به پارسى «تانكو» و «گرّا» و «تبنگر» و «تونگر» و «تبنگو» و «تونگو» و «تبنگه» و «تونگه» گويند.

دلاّل ـ دليل و مرشد و واسطه معامله مابين فروشنده و خريدار كه هر دو را در يك جا جمع كرده و امر معامله را انجام دهد و كسى كه متاعى و مالى را به مقام فروش آورده و به طور مزايده صدا نمايد كه به پارسى «سفاد» و «سيبار» و «سپسار» و «سفسار» و «اسپسار» و «اسفسار» گويند. (عر)

دلام ـ (چو نظام) زوپين[ر.م].

دلاور; دلاويز ـ در هر دو رجوع به تركيبات «دل» شود.

دلب ـ (چو تند) درخت چنار.

دلبر ـ رجوع به تركيبات «دل» نمايند.

دلبوث ـ (چو محبوس) به يونانى، نوعى از سوسن صحرايى است.

دلپذير; دلجو; دلخون; دلدار ـ رجوع به تركيبات «دل» نمايند.

دلدل ـ (چو فلفل) رجوع به تركيبات «دل» شود و (چو بلبل) سيخول[ر.م] و نام مركب سوارى حضرت ولايت مأبى(عليه السلام) و به عربى هم امر عظيم و خارپشت، خصوصاً سيخول و بافنده و عنكبوت و قومى و اشخاصى كه به طور دورويى با مردم گذرانيده و طرفدار هيچ كس نباشند.

دلشاد; دلفريب ـرجوع به تركيبات «دل» شود.

دلفين ـ به فرموده تحفه طب[ر.ض]، نام يونانى نوعى از ماهى است كه به پارسى «ماهى بينى دراز» و به ديلمى [گيلان ] «كچه ماهى»گويند و سر آن شبيه به سر خوك و پيه آن گرم و خوردن و ماليدن آن جهت درد مفاصل نافع و چون در جوف حنظل گذاشته، گداخته باشند جهت گرانى سامعه و آويختن دندان آن بر اطفال جهت رفع فزع مؤثر است و آن را به عربى «خنزيرالبحر» و به پارسى «خوك دريايى» و «خوك ماهى» نيز گفته و به هندى «سوس» گويند و رجوع به «عقاب» هم نمايند.

دلق ـ (چو شفق) معرّب دَلَه [ر.م] و (چو خلق) خرقه[ر.م].

دلك ـ (چو شكم) نام استخر و تالابى است در فارس كه از آثار قديمه آنجا است و چو (خَجِل) مخفّف دليك]ر.م [است.