حصبه ـ (چو بسته) تب لازم[ر.م] و سرخجه و آبله هاى سرخى است كه مانند كيككك در بدن ظاهر و ماده آنها از خون و صفرا تركيب يابد و به پارسى «شيرين» و «شيرينك» و «شيرينه» و «شيرون» و«شيرونك» و«شيرونه»] گويند[.(عر)

حصرم ـ (چو فلفل) به عربى، غوره است.

حصن ـ (چو هند) هلال و سلاح و عفّت و عصمت و خوددارى و قلعه و هر مكان محفوظ و مستحكم كه به اندرون آن راه نتوان يافت.

حصن بشير ـحصنى است مابين حلّهدر عراق و بغداد.

حصن پولادى ـ آتشدان[ر.م] و آسمان اوّل و هر حصار سخت و محكم و انگشتدان[ر.م] خيّاطان كه از آهن و پولاد و برنج ساخته و در وقت كار دوختن در انگشت كنند.

حصن پيروزه ـ آسمان و نام شهرى و قلعه اى است.

حصن فولادى ـ حصن پولادى[ر.م]است.

حصن فيروزه; حصن معلّق; حصن هزار ميخى ـ آسمان و سيّمى بالخصوص فلك هشتم را نيز گويند كه فلك ثوابت است.

حصّه ـ (ر.ف) كه نصيب و قسمت است و به پارسى «بخت» و «لخت» و«برخ» و«بخش» و «آمرغ» و «برخه» و«پدرزه»گويند.(عر)

حصير ـ (چو نصير) آب و شاه راه و مجلس پادشاه و جامه منقّش و مردم سينه تنگ و پهلو و زندان و صف مردمان و روى زمين و بند شمشير و مردم بخيل، خصوصاً آن كه از روى بخل شراب نخورد و هر چيز بافته شده را نيز گويند، خصوصاً آنچه از نى ببافند.

آيين يازدهم

(در حرف حاى حطّى با ضاد ضظغ)