زبانِ كنجشگ ـ درختى است معروف كه ميوه آن شبيه به زبان كنجشگ است و گاه است كه ميوه آن را نيز گفته و گاهى برگ آن را هم گويند و در پزشگى نامه]ر.ض [فرمايد: زبان كنجشگ ـ كه به عربى «لسان العصافير» گفته و به فرانسه «فراكزنيل» گويند ـ نباتى است كه برگ هايش شبيه به برگ ون [ر.م] و درخت آن در جنگل هاى كوهستان فرانسه و سويس و آلمان روييده و آن را بهواسطه قشنگى خوشه هاى گلش كه سفيد و يا آبى اند در باغ ها غرس مى نمايند و همه اجزاى آن معطّر و ريشه اش سفيد و پيچيده و به حجم انگشت و در طب مانند معرّقات و عوامل ضد صرع و ضد ديدانكرم ها استعمال يافته و مقدار شربت از مسحوقساييده آن از ٢ تا ١٠گرم است.

زبانِ كوچك ـ ملازه [ر.م].

زبانِ گاو ـ گاوزبان[ر.م] و نوعى از پيكان تير شكارى.

زبان گير ـ جاسوس و طعمى است معروف كه گويا اجزاى دهان را به يك جا جمع مى كند، مانند طعم هليله[ر.م] و مازونوعى بلوط و مانند اينها و به عربى «عفص» گويند.

زبان يافتن ـ رخصت يافتن.

زبانا ـ(چو سراپا) منزلى است سعد از منازل ٢٨گانه ماه كه علامت آن دو ستاره بر دو كفه ميزان[ر.م] است: يكى را كه برطرف جنوب است «كفّة الجنوبيّة» گفته و ديگرى را كه بر طرف شمال است «كفّة الشماليّة» نامند بدين شكل:

* جنوبيّه