سرو آزاد ـ سرو راست كه از قيد كجى و به شاخ ديگر پيوستن آزاد است و يا ازآن رو كه اين درخت هماره بر يك حال بوده و مانند ساير درختان گاهى بهار كرده و گاهى خزان نمى كند، بدين صفت موصوفش دارند كه صفت آزادگان است و بنابراين از صفات لازمه دائمه بوده و مطلق سرو را «آزاد» گفتن صحيح باشد و گاه است كه مطلق درخت بى ميوه را نيز «آزاد» و يا «سرو آزاد» گويند كه از زحمت بار و ميوه فارغ و آزاد است.

سرو برّى ر سرو كوهى.

سرو بستانى ـ به نوشته مخزن[ر.ض، درختى است بسيار بلند و عظيم و موزون و برگ هايش بسيار ريزه بوده و خزان نمى كند و ثمر آن كوچك صنوبرى شكل و شبيه به جوز رومى ر.م] و بى مغز و آن را «جوزالسّرو» نامند و در خامى سبز و صلب و بعد از رسيدن اندك زرد و خشبى مى گردد.

سرو تركستانى ر زرنب.

سرو جبلى ر سرو كوهى.

سرو خرامان; سرو روان ـ كنايه از شخص معتدل القامه و متناسب الاعضا.

سروستان ـ علاوه بر معنى تركيبى معروف خود، نام لحن دهم از سى لحن [ر.م] باربدىنوازنده دربار خسروپرويز ساسانى و هم قصبه اى است از فارس مابين فسا و شيراز و انارش ممتاز و باغاتش فراوان و مردمانش وسط الحالند.

سرو سِتاه ـ نوايى است از موسيقى.

سرو سَهى ـ لحن يازدهم از سى لحن [ر.م] باربدى نوازنده دربار خسروپرويز ساسانى و سروى كه دو شاخ داشته و شاخه هاى آن راست رسته باشند.

سرو سياه ـ درخت ناژو[ر.م].

سرو كوهى ـ عرعر[ر.م].

سرو ناز ـ نوايى است از موسيقى و درخت سرو نورسته و هم سروى كه به خلاف سرو آزاد]ر.م [قدرى كج بوده و شاخه هايش به هر طرف مايل باشد.

سروا ـ (چو پروا) شعر و كلام منظوم و نغمه و سرود و افسانه و دروغ و حديث و سخن و حكايت و مواظبت و شاعر و ناظم.

سَرواد ـ (ق) سروا[ر.م].

سرواده ـ (چو سردابه) قافيه شعر.

سروادى ـ شاعر و ناظم.

سرواذ; سرواذه; سرواذى ـ بر وزن و معنى لغات سه گانه قبل.

سروال; سرواله ـ (چو گلدان و بزغاله) علفى است كه خارهاى تيز دارد و چون بر جامه بخلد جدا نشود.

سروان ـ (چو فرهاد) سربان [ر.م] و دهى يا شهرى است كوچك از اعمال سجستانسيستان در دو منزلى بُست در افغانستان و ميوه جات آن، خصوصاً خرما و انگور آن بسيار است.

سروب ـ (چو سلوك) سخن.

سروتك ـ (چو كبوتر) شور و غوغا.

سَروج ـ (ق) شهرى است در نزديكى حرّاندر تركيه و ابوزيد سروجى هم كه حريرى اديب قرن ٥ و ٦ هـ در مقامات خود از زبان وى نقل كند، بدانجا منسوب است و در برهان[ر.ض] گويد: دشتى است در نواحى كرمان و خودش هم با جيم پارسى است.

سَروچ ـ (ق) رجوع به «سروج» نمايند.

سر و خشت ـ رجوع به تركيبات «سر» شود.

سرود ـ (چو عنبر) سرواد[ر.م] و (چو هبوط) رقص و سماع و خوانندگى و آواز انسان و طيور.

سرودگوى ـ خواننده و نوازنده.

سرودن ـ (چو نمودن) سرود كردن.

سروده ـ (ق) شعر و اسم مفعول و ماضى بعيد از سرودن.

سر و رو كردن ـ رجوع به تركيبات «سر» شود.

سروز ـ (چو عنبر) دامنى[ر.م].

سروزن ـ (چو نمودن) قوچ.

سروستان; سروسِتاه ـ رجوع به تركيبات «سرو» شود.

سروش ـ (چو ورود) عقل و هوش و نغمه و آواز خوش و