خواصّ ـ جمع خاص و علمى است كه در آن از آثار و خاصيّات اسماءالله و آيات كريمه و بعض ادعيه مأثوره بحث و مذاكره مى نمايند و هم علمى است كه از خاصيّات موجودات عالم سفلى از حيوانات و نباتات وجمادات و منافع هريك از آنها و اعضاى آنها مذاكره مى نمايد.

خواصّ وزرا ---> تيمار.

خواف ـ (چو كاف) خاف [ر.م] است.

خواگ ـ مرغ خانگى و تخم مرغ.

خواگينه ـ خاگينه [ر.م].

خوال ـ (چو مال و جُوال) خوردنى و دوده چراغ كه از آن سياهى و مركّب سازند و (چو جمال) قالب كفش.

خوالستان; خوالسته ـ (چو تابستان و خمارستان و دانسته و ندانسته) دوات مركّب.

خوالگر ـ (چو كارگر) طبّاخ و خوان سالار[ر.م].

خوالى ـ (چو خالى و كتابى) خوالگر[ر.م]و طعام و زيبا و رودخانه.

خواليگر ـ خوالگر[ر.م].

خوان ـ (چو عطّار) رجوع به «تاريخ عرب» شود و (چو كتاب) كوتولان[ر.م] و (چو جان) سفره و طعام و نعمت و خار و خلاشه و طبق چوبين بزرگ منقّش و خواندن و امر و فاعل از آن.

خوانْ پايه ـ سفره و دستار خوان.

خوانِ تاراج ـ خوان يغما[ر.م] است.

خوانْ چه ـ طبق كوچك چوبين منقّش.

خوان چه آسمان; خوان چه چرخ; خوان چه زر; خوان چه زرّين; خوان چه سپهر; خوان چه فلك ـ آفتاب.

خوانْ سار ـ مخفّف خوان سالار [ر.م]است.

خوانْ سالار ـ طباخ و چاشنى گير[ر.م].

خوانِ غارت; خوانِ يغما ـ خوانىسفره اى كه كريمان گسترده و اذن عام دهند.

خوانانيدن ـ ديگرى را به خواندن واداشتن.

خوانچه ـ اِفراداً و تركيباً، رجوع به «خوان» شود.

خواندن ـ دعوت كردن و قرائت نمودن.

خوانده ـ مدّعى عليه و اسم مفعول و ماضى بعيد از خواندن.

خوانده شده ـ مدّعى عليه و اسم مفعول از خواندن.

خوانسار ـ خوان سالار[ر.م] و خونسار[ر.م].

خوانسالار ـ رجوع به تركيبات «خوان» نمايند.

خوانق ـ (چو عوالم) جمع جعلى خانقاه است.

خوانى ـ طعام و خوردنى.

خواو ـ خواب، اِفراداً و تركيباً.

خواوانيدن ـ خوابانيدن.

خواوستان ـ خوابستان[ر.م].

خواونيدن ـ (چو نارَسيدن) خوابنيدن[ر.م].

خواويدن ـ خوابيدن و خاويدن[ر.م].

خواه ـ خواهيدن[ر.م] و امر و فاعل از آن.

خواه نخواه ـ ترجمه «طوعاً وكرهاً».

خواهر ـ (چو مادر) دختر پدر يا مادر.

خواهران ـ جمع خواهر است.

خواهرانِ زمين ـ در اصطلاح هيئت جديد، سيّارات را گويند.

خواهش ـ (چو مالش) مراد و حاجت و ميل و رغبت و مال و اسباب و التماس و التجا و خواستن و خواسته و خواستنى.

خواهنده ـ مدعى و طلبكار.

خواهيدن ـ خواستن و طلب نمودن.

خوب ـ خوش و نيكو و محكم و استوار و مضطر و مجبور.

خو باز كردن ـ رجوع به تركيبات «خو» نمايند.

خوبانى ـ (چو چوگانى) زردآلوى خشكيده و با مغز بادام پر كرده و رجوع به «مشمش» هم شود.

خوبانيدن ـ (به ضمّ اوّل) خوب كردن.

خوبكَلا; خوبكَلال; خوبكَلان ـ تخم بارتنگ[ر.م] و خاكشير و يا خود آن.

خوپچين ـ (چو دوربين) موميايى.

خوپله ـ بر وزن و معنى هرزه و سفله و احمق و نادان.

خوج ـ خوچ[ر.م].