زرين تره ـ زرين گياه[ر.م] و به معنى تركيبى معروف كه درباره پرويزخسروپرويز ساسانى مشهور است، و اجمالى آن چنان است كه زرگران در هر روز مقدارى طلا به شكل تره ها و سبزيات خوردنى از براى پرويز ساخته و خوان سالار آنها را در خوانچه طعام آن شهريار گذاشته و بعد از صرف شام همه آنها را به حاضرين بذل مى نمود خاقانى گويد:

«پرويز كنون گم شد، زان گم شده كمتر گوى *** زرين تره كو بر خوان؟ رو كم تركوا برخوان». زرين درخت ـدرخت ترنج و يا آزاددرخت[ر.م] و يا درختى است كه در ولايت كازرون بسيار و برگش سبز و مانند برگ زيتون و گلش شبيه به قرص آفتاب است و در تحفه[ر.ض] از امين الدوله نقل كند كه زرين درخت را در خراسان «گل عاشقان» گويند و گياهش از يك شبر وجب يا يك ذرع زياده و برگش عريض و گلش زرد و شاخه هايش بزرگ و دراز و چون در نزد آن غنا و سرود نمايند، گلش مى ريزد و در مخزن الادويه[ر.ض] همين ترجمه را در تحت عنوان «زرين گياه» نقل كرده و گويد: بيخ زرين گياه بيخى است شبيه به بهمن سفيد نوعى گياه و از آن طولانى تر و سنگين تر و صلب تر و برّاق طلايى و فى الجمله شبيه به استخوان زرد شده كه از چين آرند و گران بها است، خصوصاً نوع صلب سنگين مايل به زردى آن.

زرين رود ـ زنده رود.

زرين صدف ـ آفتاب.

زرين قدح ـ گلى است زرد و خوش بوى.

زرين كاسه ـ آفتاب.

زرين گاو سامرى ـ صراحى و ظرفى كه از طلا به صورت گاو ساخته باشند.

زرين گياه ---> زرين درخت.

زرين نرگسه ـ ستاره ها و كواكب.

زريو ـ(چو غريب) تمكين و وقار و فانى فى الله.

زريون ـ (چو افيون) سبز و خرّم و گل شقايق و هر چيز زردرنگ.

زريوند ـ (چو خريدند) نام مبارزى است مازندرانى.

زَريوه ـ زريو[ر.م].

آيين دهم

(در حرف زاى هوّز با زاى پارسى)