دست غيب ـ به نوشته آثار عجم[ر.ض]، يك فرقه از سادات شيراز است كه يكى از اجداد ايشان با شخصى مشاجره كرده و نفى سيادت از آن سيّد مى نمود، دستى از غيب ظاهر شده و شجره نامه به دامن آن سيّد افكند و بعضى نوشته كه آن سيّد با وزيرى در سر ملك و زراعتى منازعه داشتند. وزير سيّد را سقط گفت، پس دستى از غيب آمده و بر سينه وزير خورده و در ساعت بمرد.

دست فال ـ سفته و اوّل معامله اصناف كه آن را ميمون و مبارك شمارند.

دست كار ـ همكار و به دست كارنده و ساخته و پرداخته و چست و چالاك و نشان و فرمان و نقش كارنامه كه بر ديوارها چسبانيده و بر سنگ ها نقش كنند به جهت اعلام و تماشاى مردم.

دست كش ـ گدا و از دست گيرنده و اسير و گرفتار و زيردست[ر.م] و دلزار و مضبوط و استوار و عاجز و زبون و فرودست و مزدور و شخصى كه چرغ و شاهين نگاه داشته و به شكار مى رساند و بچّه اسب و سگ شكارى كه پدر و مادرشان در حضور اين كس جفت شده باشند و امر و فاعل از دست كشيدن]ر.م [است.

دست كشيدن ـ فارغ بودن و گدايى نمودن و دست ماليدن و منع كردن.

دست كفچه كردن ـ گدايى نمودن.

دست كَله ـ نظير و مانند و چيزى است كه از چرم و ريسمان تافته و دست هاى اسبان را بدان بندند.

دست كندن ـ افسوس و ندامت.

دست گاه ـ علم و مال و دست رس[ر.م] و حضور و محضر و اداره.

دست گاه شمسيّه ---> سيّارات.

دست گاه وجود ـ آلات زراعت و بافندگى و قواى عشره بشرى.

دست گزار ـ معاون و مددكار.

دست گزيدن ـ (به فتح گاف) دريغ و (به ضمّ آن) مسند و صدر مجلس طلبيدن.

دست گزين ـ امر و فاعل از دست گزيدن [ر.م] و اسب يدك و هر چيز انتخاب شده.

دست گشادن ـ گدايى كردن و بخشش و همّت و جوانمردى و سخاوت.

دست گه ـ دستگاه[ر.م]، اِفراداً و تركيباً.

دست گير ـ معين و ياور و اسير و امر و فاعل ومفعول از اين معنى.