دوره ـ (چو سوره) مرطبان [ر.م] كوچك و (چو روضه) زلف و دايره و وقت و زمان و پيمانه شراب و گردش و طواف، خصوصاً گردش نوبه آب و پياله شراب و در اصطلاح نجومى، عبارت است از حركت ماه و انتقال آن از جزو معيّن از فلك تا رسيدن آن به همان جزو، و پاره اى تركيبات آن مانند تركيبات «دَور» است.

دَورى ---> دورك.

دوز ـ (چو روز) دوزيدن[ر.م] و امر و فاعل از آن.

دوزاى ـ دوراى[ر.م] و زنى كه دوتا بزايد.

دوزخ ـ (چو كودك) جهنّم كه به پارسى «كهنّام» و «شولمَن» هم گفته; دار عقاب و مكان و موعدى است كه خداى تعالى بر كفّار و اهل معصيت قرار داده و وعده نموده، چنانچه بهشت مكان و موعدى است كه حق تعالى بر مطيعين خود از هر امتى كه باشد، وعده فرموده و اعتقاد به اصل وجود دوزخ و بهشت از ضروريّات دين اسلام و انكار آنها موجب ارتداد و چنانچه اهل اطاعت در بهشت مخلّد بوده و زوال و فنا و فقر و فاقه و پيرى و مرض از ايشان دور و از هر جهت، دارِ سلامت و دار سعادت بوده و دلخواه اهالى آن از همه گونه حاضر و موجود است، همچنين اهل كفر و شرك نيز در دوزخ ـ كه دار شقاوت و انتقام از اعداى دين اسلام است ـ مخلّد و اصلاً نجاتى از براى ايشان نخواهد شد. بلى، كسانى كه در دين مبين اسلامى بوده و به سبب معصيت مستحق دوزخ شده اند بعد از كيفر سيّئات ايشان يا به فضل و رحمت الهى و يا بهواسطه شفاعت انبيا و ائمه(عليهم السلام) و غيرهم از عذاب دوزخ مستخلص و به نعمت هاى نامتناهى نائل و موفّق خواهند شد.

دوزخ دنيا ـ وادى برهوت است.

دوزش ـ (چو سوزش) دوزيدن [ر.م] و اسم مصدر آن.

دوزن; دوزنه ـ (چو روزن و روزنه) نظم و نسق و ترتيب و نيش جانوران گزنده.

دوزه ـ (چو روزه) لاك و خار و گياهى است كه ثمر آن گرهى است مغزدار و خاردار به بزرگى فندق كه چون به جامه چسبد جدا نشود.

دوزيدن ـ دوختن.

دوزينه ـ دوزنه[ر.م].

دوژ ـ فضله لكلك.

دوژن ـ بر وزن و معنى دوزن.

دوژنه ـ دوزنه[ر.م].

دوژه ـ دوزه[ر.م].

دوژينه ـ دوزنه[ر.م].

دوس ـ (چو روس) اندود[ر.م] و دوست و رجوع به «لاك» هم شود.

دوس گر ـ بنّا و گل كار.

دوسانيدن ـ فعل متعدّى از دوسيدن[ر.م].