قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٣٠٢

شكار كبك روند.

ديوجان ـ مردم بى رحم وپير و سخت جان و دلير و بدنفس و شيطان صفت و تيره دل و جاهل.

ديوچه ـ زلو[ر.م] و زردك[ر.م] و چوب پشت [ر.م] و چوب خوار[ر.م].

ديوخار ـ درخت عوسج[ر.م].

ديودار; ديودارو ـ سپيدار و پسته و مردم مصروع و ديوانه و صنوبر هندى و نوعى از درخت سرو و درختى است مانند درخت كاج كه شيره آن علاج لقوه است.

ديودل ـ ديوجان[ر.م].

ديو دولت ـ (به كسر ثالث) دشمن دولت و (به سكون آن) شخصى كه دولت آن را بقايى نبوده و زود فانى گردد.

ديوديد; ديوديده ـ مجنون و ديوانه.

ديو دين ـ (به كسر واو) شيطان و (به سكون آن) بى دين.

ديورَخش ـ نوايى است از موسيقى.

ديوزاى ـ مردم غصّه ناك و غضبناك.

ديوسار ـ ديومانند و اسب سوار و مردم بدخو و زشت رو و كسى كه ديوجامه[ر.م] پوشد و شخصى كه افعال زشت از او بروز يابد و رجوع به «طبرستان» هم شود.

ديوسِبلَت ـ (چو فطرت) نوعى از اسب و نام گياهى است.

ديوسِپَست ـ ديواسپست[ر.م].

ديوسِپلَت ـ نام گياهى است.

ديوِ سپيد; ديو سفيد ـ پهلوانى بوده مازندرانى كه رستم او را كشت.

ديوسوار ـ اسب سوار.

ديوغول; ديوغولى ـ غول بيابانى و گرهى كه در گلو و گردن مردم به هم رسيده و درد نمى كند.

ديوكر ـ ديوگر[ر.م].

ديوكُلوچ ـ جن زده.

ديوكلوخ ـ كلوخ هاى بزرگى كه در وقت شيار از زمين برخيزد و به اطراف ريزد.

ديوگر ـ به نوشته برهان[ر.ض، دولت آباد دكن در هند ] است و در بستان السياحة[ر.ض] گويد كه صوبه اى است از صوبه هاى هندوستان مشتمل بر بلاد فراوان داخل كشور دكن و دارالملكپايتخت آن دولت آباد نام دارد.

ديوگندم ـ چاودار[ر.م] و خوشه بزرگ بى دانه.

ديوگير ـ ديوگر[ر.م] و جن زده و كسى كه جن را مى گيرد.

ديوگيرى ـ ديوگير و جن دار بودن و منسوب به ديوگير[ر.م]، خصوصاً قماشى است كه در شهر ديوگيردر هند مى بافند.

ديولاخ ـ خرابه و سردسير و مكان پُرديو و صحرا و خارستان و چراگاه دور از آبادان و رجوع به «لاخ» شود.

ديومردم ـ جن و نسناس[ر.م] و مردم مفتّنفتنه انگيز و نوعى از خلق كه زبانشان عربى و به يك پا مى جهند.

ديومَشَنگ ـگاومشنگ[ر.م].

ديوِ هفت در; ديوِ هفت سر ـ اقاليم سبعه و شب به اعتبار اينكه هفت ساعت هم مى شود و كره زمين به ملاحظه هفت اقليم و يا هفت طبقه و يا به اعتبار اينكه هفت شطرناحيه دارد، چنانچه به بعضى از اوائل نسبت داده اند.

ديوار ـ (ر.ف).

ديوار پست ـ (به كسر راء) ديوارى است كه پست بوده و بلند نباشد و (به سكون آن) مردم عاجز و زبون و بى نوا.

ديوار چين ---> سدّ چين.

ديوار خانه روزن شدن ـ خراب شدن خانه.

ديوار كوتاه ـ به دستور ديوار پست[ر.م].

ديوارگر ـ بنّا و گل كار.

ديواست ـ ديواسپست[ر.م].

ديوال ـ ديوار، اِفراداً و تركيباً.