دزفول ـ (چو دل خون) شهرى است بهجت نشان از بلادِ خوزستان كه جميع خزاين ملوك ايران در آنجا بوده و رودخانه بزرگى كه منبع آن جبال لرستان و در ١٤فرسخى پايين شهر به رودخانه شوشتر ملحق مى باشد، از كنار آن جارى و پلى مشتمل بر ٤٢طاق در نهايت استحكام كه طولاً ٥٢٠قدم و عرضاً ١٥ قدم و به نوشته آثار عجم[ر.ض]، از بناهاى شاپور و از جمله عجايب عالم درشمار است، در بالاى آن رودخانه بسته شده و به همين جهت شهر مذكور بدان اسم مشهور است كه از «دز» به معنى قلعه و «فول» به معنى پل تركيب يافته و به نوشته بعضى از جغرافيين عصر، عدّه نفوس آن در حوالى سى هزار و عموماً معرفت شعار و ايلات آنجا اعراب و الوارندنام طايفه اى در لرستان.

دزك ـ (چو فلك) دژك[ر.م] و دستار و دستارچه.

دزكوه ـ رجوع به تركيبات «دز» شود.

دزم ـ بر وزن و معنى دژم.

دزمار ـ (چو گلزار و دلدار) نوعى از لاجورد و بلوكى است از آذربايجان و نام جايى است كه كان سرب در آنجا است.

دزمان ـ (چو دلدار) به تركى، جسيم و كبير و بزرگ، بالخصوص گوسفند چهارساله را گويند.

دزنديس ـ (چو فرنگيز) ترجمه گويا و ظاهراً و همانا.

دزه ـ (چو گله و مزه) دز[ر.م].

دزهخت; دزهخت گنگ ـ بيت المقدس.

دزهرج ـ (چو دلبند و ستمگر) بتخانه و بيت المقدّس.

دزهوخت; دزهوخت گنگ; دزهوست; دزهوست گنگ ـ بيت المقدّس.

دزيپه; دزيپهه ـ دزپه[ر.م].

آيين يازدهم

(در حرف دال ابجدى با زاى پارسى)