ريس سمندر ـكه به عربى «حشيشة المعدن» گويند، گياهى است سفيد و صلب قريب به صلابت سنگ و چون شكسته شود اجزاى آن ريزه گردد و با روغن چون مشتعل گردد شعله آن برطرف نشود.

ريش قاضى ـلته اى كهنه كه بر شيشه يا كدوى شراب بندند تا شراب بر پياله صاف ريخته شود و گوشه آن لته را نيز كه آويخته و به شراب تر شده و قطرات شراب از آن مى چكد «ريش قاضى» گويند.

ريش كندن ـ تشويش بى فايده كشيدن.

ريش گاوـ مردم احمق و پُرطمع و مسخره چى و صاحب خيالخام و آرزوهاى محال.

ريش گندم و جو ـ مردم كوسه.

ريش مال ـ ديّوث و بى غيرت.

ريشا ---> موّ.

ريشتن ـ (چو ريختن) رشتن و ريستن[ر.م].

ريشه ـ آنچه از درخت در زير خاك باشد و تارهاى ابريشمى و ريسمانى كه از چيزها بياويزند و نام مرضى هم هست كه «عِرق بدنى» گويند و رجوع به«قوّه» هم نمايند.

ريشهوالا ـ به نوشته تحفه[ر.ض]، نام پارسى سنبل جبلى است.

ريشهر ـ(ل) شهرى است قديم و خلاصه ترجمه اش به نوشتهآثار عجم[ر.ض] و گنج دانش[ر.ض]، آن است كه به جاى بوشهر آباد بوده و به دلايل عديده از جمله بلاد قديمه و نام آن در جغرافياى قديم مسطور و به زبان عجمان به زيشهر موسوم و به لسان اعراب به زيضهر مسمّى بوده و در دو فرسخى جنوبى بوشهر واقع و به نوشته حمدالله مستوفى[ر.ض]، لهراسب كيانىچهارمين پادشاه كيانى آن را بانى و شاپور ابن اردشيردوّمين پادشاه ساسانى در قرن ٣م آن را تجديد تعمير كرد و در قبرستان اطراف شهر قديم پاره اى خمره هاى گلين پيدا مى شود كه طول هريك سه قدم و نيم و قطر آن يك قدم و سر آنها سرپوشى گلين است كه گويا به رسم قديم خودشان مدفن امواتشان بوده و ظاهراً اين آيين پيش از زردشت باشد زيراكه نه طريقه اسلام و نه روش مجوس بوده و در اين قبرستان اكثر سنگ هاى مزار به خط كوفى ديده مى شود كه گويا قبور لشگر اسلام است كه در فتح ريشهر كشته شده اند و يا از مسلمانانى باشد كه بعد از فتح در آنجا سكنى كرده بوده اند. و اين شهر قلعه خرابه اى قديمى دارد كه آثار خندق در اطرافش ظاهر و سطح آن ١٠١،٢٣ ذرع مربّع و سنگ عقيق در آن سرزمين بسيار و به نوشته گنج دانش[ر.ض]، از بناهاى پرتقالى ها مى باشد، اگرچه به زعم اهالى بلد از بناهاى شاه عباس است.

ريشيدن ـ زخم بودن و نمودن و روشن شدن و رنگ نهادن