دكن ـ (چو وطن) قلّه كوه و به عربى، سياه رنگ شدن و به هندى، جنوب مقابل شمال و هم مملكتى است مشهور از هند كه به نام بانى خود، دكن ابن هند ابن سام ابن نوح، موسوم و به شش ناحيه كه اكثر آنها از اقليم دويّم و بعضى از سيّم و هريكى متضمّن بلاد بسيار و امصار بى شمار است، مشتمل و هماره مقرّ راجه هاى جم شوكت و رايانحكمرانان هند فريدون حشمت بوده و بعد از ارتفاع لواى ملّت بيضا هم اكثر اوقات دارالملك[پايتخت ] ملوك بااقتدار و شوكت مدار اسلام بوده و گاهى تحريفش داده و دكهن گويند.

دكنيا ـ (چو اغنيا) نخل خرما.(ند)

دكّه ـ (چو مكّه) تكّه و آسيب و صدمه و دكّان و سكّو و تخت و ازدحام و مزاحمت و پهلو بر پهلو و دوش بر دوش زدن و هم قريه اى است مابين كابل و پيشاور.

دكهن ـ (ل) رجوع به «دكن» نمايند.

دكيا ـ (چو اشيا) پاك و پاكيزه.(ند)

آيين نوزدهم

(در حرف دال ابجدى با كاف پارسى)