قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٤٢٢

ژغاد ـ (ل) زغاد[ر.م].

ژغار ـ (چو بهار) زغار[ر.م] و جغار[ر.م] و گياهى است كه بدان جامه برنگند.

ژغارو ـ (به فتح اوّل و فتح و ضمّ رابع) قحبه خانه.

ژغاره ـ (چو كَناره) جغاره[ر.م].

ژغاريدن ـ بانگ زدن و زودزود خواندن.

ژَغاز; ژَغازه; ژغاژ; ژَغاژه; ژَغال; ژَغاله ـ بر وزن و معنى ژغار و ژغاره.

ژَغاو ـ مى و ميخانه و قحبه و قحبه خانه.

ژغده ـ (چو بنده) كراك[ر.م].

ژَغَر ـ بر وزن و معنى زغر.

ژَغراش ـ بر وزن و منعى زغراش.

ژغرافى; ژغرافيا ـ بر وزن و معنى جغرافى و جغرافيا.

ژَغَرغاش ـ بر وزن و معنى زغرغاش.

ژَغره ـ بر وزن و معنى زغره.

ژَغريماش ـ بر وزن و معنى زغريماش.

ژغژغ ـ (چو لقلق) آواز برهم خوردن بادام و گردكانگردو و مانند آنها در موقع ريختن در جوال يا جاى ديگر و هم آوازى است كه در جاويدن [جويدن ] چيزى از دهن آمده و يا به سبب سرما و كثرت قهر و غضب از به هم خوردن دندان ها برآيد.

ژغل ـ (چو زحل) آتش شعله ناك.

ژغنار ـ (چو گلنار) رويناس[ر.م].

ژغَند ـ بر وزن و معنى زغند.

ژغيدن ـ (چو رَسيدن) افشردن و فشاريدن.

ژَغير ـ مرو[ر.م] و تخم كتان و نوعى از طعام است.

آيين هفتم