سراب ـ (ر) تكبّر و غرور و نابود و معدوم و زبده و خلاصه و منبع و سرچشمه و جايى كه آب از رودخانه به جوى مى آيد و بخار آب نمايى كه در بيابان ها نمايد و زمين شوره زارى كه از آفتاب درخشيده و از دور به آب مى ماند كه به پارسى «كبير» و «كوير» و«كتير» و «كوراب»گويند و قصبه اى است از آذربايجان مابين تبريز و اردبيل كه آبوهوايش خوب و مسكن اولوس [به تركى، قبيله ] شقاقى[ر.م] هم هست و نام محالى هم هست كه همان قصبه مركز آن است و هم قريه بزرگى است در نيم فرسخى تويسرگان.

سرابيل ـ (چو قضا گير) جمع سِربال به معنى زره و پيراهن و مطلق لباس.(عر)

سَرابيلى ـ (ق) حيز و مخنّث و در فرهنگ ناصرى]ر.ض [اين لغت را اساساً انكار نموده.

سراپا ـ (ق) كل و همه و جمله و سراسر.

سراپرده ـ (ر) رجوع به تركيبات «سرا» شود.

سراپيس ـ (ل) به نوشته احمد رفعت[ر.ض]، موافق اساطير مصريان قديم، نام خداى موهومى است كه جهنّم در تحت فرمان وى بوده و به احيا و اعطاى صحّت عبّاد و زهّاد مقتدر مى باشد.

سرات ـ (چو نبات) كوهى است نزديك يمن.

سراج ـ

سراج ـ (چو كتاب) چراغ.(عر)

سراجه ـ (چو اشاره) مرضى است كه در خر و اسب و استر مى باشد و هم موضعى است از قم كه خربزه خوب دارد.

سراچه ـ (چو كَناره) رجوع به تركيبات «سرا» شود.

سَراد ـ (ق) غوره خرما.

سرادار ـ رجوع به تركيبات «سرا» نمايند.

سرادق ـ (چو عطارد) چادرى كه بر بالاى صحن خانه مى كشند و يا آنچه به چادر و خيمه محيط بوده و درى داشته باشد و يا هرآنچه از چادر و ديوار و غيره به چيزى ديگر احاطه نمايد(جمع: سرادقات).(عر)

سُرادقات ـ (ق) جمعِ سرادق [ر.م].(عر)

سرار ـ(چو كَنار) شب آخر ماه.

سراروى ـ (چو ثناگوى) رگ قيفال[ر.م].