راه نامه ـ بليت و نوشته اى كه بهوسيله آن از شهرى به شهرى و يا از مملكتى به مملكتى عبور نمايند و مكتوبى كه كشتيبانان بهواسطه آن راه را از چاه شناخته و لنگرگاه كشتى و غيره را پيدا نمايند.

راه نشين ـ گدا و غريب و مردم بى خانمان و دزد و باج ستان و كسى كه بسيار راه رفته باشد و مسافرى كه پيوسته در راه باشد.

راه نما; راه نمون ـ مرشد و دليل و برهان.

راه نورد ـ راه نشين[ر.م] و قاصد و مسافر پياده و اسب و مَركب، خصوصاً راهوار و هر آنچه از انسان و حيوان به تندى راه رود.

راهوار; راهواره; راهور ـ راه آورد [ر.م] و مَركب رونده و خوش راه و فراخ گام.

راه يابى ـ وضوح واقع و انكشاف حقيقت.

راهب ـ(چو صاحب) زاهد و گوشه نشين ترسايان كه به پارسى«ترسا»گويند.(عر)

راهبر; راهدار; راهرو; راهروان; راهروح; راهزن; راهكان; راهگُل ـ اين لغات هشتگانه مكرّر و رجوع به تركيبات «راه» نمايند.

راهن ـ (چو آهن) سرخك.

راهوار; راهواره ـ رجوع به تركيبات «راه» نمايند.

راهَوى ـ رهاوى[ر.م].

راهى ـ نان لواش و زيرك و راه رونده و چاكر و بنده.

راهيدن ـ رفتن و فرستادن و راهى بودن و نمودن و تشييع كردن و خلاص شدن و نجات يافتن.

راى ـ (چو پاى) راه و رجوع به «خاقان» نمايند و (به فتح اوّل و سكون ثانى) به عربى، عقل و تدبير است.

راى بيل ـ گل نباتى است خوش بوى و هندى كه در ممالك هند و بنگاله كشور بنگلادش و ايالتى در شمال شرقى هند و دكن بسيار به هم رسيده و از آن مانند ياسمن روغن ترتيب مى دهند كه كنجد مقشّرپوست كنده را در آن پرورده به حدى كه سرخ و معطّر گردند، پس از آن روغن گيرند.

راى زن ـ كسى كه در كارها با او مصلحت و شورا كنند.

رايج ـ (ر.ف) كه به پارسى «سره» و بالخصوص در سيم و زر «شهرروا» گويند.(عر)

رايحه ـ به عربى، عطر و بوى هر چيز.

رايش ---> تبّع.

رايكا ـ (چو سالكا) مطلوب و محبوب و معشوق.

رايگان ـ هر چيز ارزان و مفت و بى مزد و بى عوض و چيزى كه آن را در راه يابند و يا عطيه كردن بى عوض است.

رايه ـ جوششى است كه بر سر و روى اطفال برمى آيد.

راييدن ـ راهيدن[ر.م].