درّاج ـ (چو بقّال) به عربى، خارپشت و سخن چين و نام جايگاهى است و(چو طُلاّب) مرغى است مبارك از اقسام كبوتر و يا جنسى است ديگر كه بيضه هاى خود را در يك جا جمع نكرده و به امكنه متفرّقه نقل نمايد كه شناخته نشود و در تحفه] ر.ض[ و مخزن [ر.ض فرمايند كه مرغى است قريب به جثّه كبك و خوش منظر و گوشت آن لطيف تر از كبك و تذرو و زيادكننده فهم و حفظ و جوهر دِماغمغز ] و مادّه منى و به هندى «تيتر» نامند، چنانچه به پارسى«تراج» و «جُرب»گويند.

دراجه ـ (به تشديد ثانى و ضمّ اوّل) به عربى، ماده مرغ درّاج[ر.م] و (به فتح اوّل) جوجه و حالت به رفتار آمدن كودكان خردسال و صندوقى است كه از براى جنگ قلعه و حصار ساخته شده و مردان در زير آن داخل مى شوند.

درّادوزا ـ (به فتح اول و تشديد ثانى) مردم عاقل و دانا و باتجربه كه اگر امر ناصوابى از او سرزند به دانستگى اصلاح نمايد و كسى كه جنگ و آشتى و نيكى و بدى با هم كند.

دراره ـ (چو كَناره) كشخان[ر.م] و به عربى، دوك است.

دراز ـ (چو نماز و حجاز) معروف و ضد كوتاه است.

درازخوان ـ پيش انداز[ر.م و دستارِ خوانر.م] و واعظى كه به طول كلام مبتلا باشد.

درازدست ـ ظالم و ستمگر و غارتگر و لقب خاصّ بهمن ابن اسفنديار كه در «بهمن» مذكور افتاد.

درازدنبال ـ گاوميش.

درازروذ ـ ماوراءالنهر[ر.م] را گويند.

درازشمشير ـتيغ زن و چست و چالاك.

درازكار ـ كسى كه سخنان لاف و گزاف زند و شخصى كه مرتكب كارهايى باشد كه زياده بر حالت و مرتبه او باشد.

درازگوش ـ اُلاغ و خر.

درازنا ـ طول، مقابلِ عرض و پهنا.

درازنفَس ـ پرگوى و بسياركلام.

درازا; درازه ـ دراز[ر.م]، اِفراداً و تركيباً.

دراسج ـ (چو امانت) نوعى از لبلاب[ر.م] است.

دراغومان ـ در منتخبات اللّغات[ر.ض] گويد كه ترجمان]ر.م [است.

دراغون ـ هم در آنجا]منتخبات اللّغات[ گويد كه فارِس و خيّال و مفلس است و بعضى از ادباى عثمانى گويد كه به عقيده يونانيان قديم، نام حيوانى مهيب و موهومى است كه به جهت مخاصمت ابناى بشر ميكائيل بر زمينش زده و