زرسا; زرساو; زرساوه ـ (به سكون راء) براده و سونشبراده طلا و نقره و (به كسر آن) طلاى ريزه و شكسته و هم زر خالص تمام عيارى كه ريزه و كوچك باشد، همچو: پنج هزارى طلا و دوهزارى طلاى معروف و مانند آنها.

زرِ شش سرى ـ زر خالص تمام عيار.

زرفشان ـ زرافشان[ر.م].

زركار ـ زرباف[ر.م].

زرگر ـ معروف است.

زرگر آسمان; زرگر چرخ; زرگر فلك ـ آفتاب.

زرگون ـ هر چيز زردرنگ.

زرِ مشت افشار ـ زر دست افشار[ر.م].

زرِ مغربى ـ آفتاب و زر شش سرى[ر.م].

زرِ ناخنى ـ طلاى بسيار خالص كه ناخن در آن اثر كند و بالخصوص زر دست افشار[ر.م] است.

زرورق ـ چيزى است كه زنان بر روى پاشند و آن يكى از اجزاى هرهفتآرايش است.

زراب ـ(چو سراب) زردرنگ از شراب و طلاى محلول و كوهى است در بغداد و موضعى است مابين مدينه و تبوك كه حضرت رسالت مأبى(صلى الله عليه وآله) را در آنجا مسجدى هست.

زراباد ـموضعى است در سرخس.

زراتُشت; زراتُهُشت ـ زردشت.

زراج ـ (چو سراب) زرشگ و كبك.

زراجه ـپهلوانى بوده زنگبارى تانزانيا كه به همراهى پلنگرشاهزاده زنگبار به جنگ اسكندر آمده و در روز اوّل هفتاد كس به قتل آورده و در روز ديگر به ضربت عمود خود اسكندر كارش ساخته گرديد.

زَراچ ـ زراج[ر.م].

زَراچه ـ زراجه[ر.م].

زَرادُشْت; زَرادُهُشت ـ زردشت.

زراريّه ـ(ل) به نوشته احمد رفعت عثمانى[ر.ض]، از جمله غلات شيعه و يكى از ٧٣ فرقه امت مرحومه كه كافه صفات الهى را حادث دانسته و معتقد مى باشند بر اينكه خداى تعالى پيش از حدوث صفات تنها به صفت حيات متّصف بوده و عالم و قادر و سميع و بصير نبوده است.

زَراَسب ـنام قديمى شهر بلخدر افغانستان و پهلوانى بوده ايرانى و نام پسر طوس ابن نوذر [پهلوان ايرانى شاهنامه ] كه داماد كيكاوس دوّمين پادشاه كيانى بوده.

زراسم ـ (ل) به نوشته تحفه[ر.ض]، زر و طلا است.

زراع ـ (چو كتاب) تخم و زراعت و محرّف «ذراع» هم مى باشد كه مذكور افتاد و هفتمين منازل ٢٨گانه ماه كه علامت آن دو ستاره اى است كه به منزله سر هريك از توأمين[ر.م] باشند بدين صورت: ** و آن را «ذراع» مبسوط» هم گويند زيراكه طلوع آن مقدّم است بر طلوع ذراع مقبوض كه شعرى شامى[ر.م] است. و اين دو را به جهت آن «ذراع» گويند كه به زعم عرب، بر دو ساق دو دست اسد[ر.م] واقعند و منجّمان يكى از دو ستاره ذراع مبسوط را كه اوّل برآيد «مقدّم الذراعين» و «رأس التوأم المقدّم» گفته و آن ديگرى را «مؤخّر الذراعين» و «رأس التوأم المؤخّر» نامند و از وجه تسميه مذكوره سبب تحريف ذال ثخذ به زاى هوّز مكشوف گرديد و با ذال ثخذ بودن آن صحيح است.

زراعت ـ (چو كتابت) كشت كارى و تخم كاشتن و افشاندن در زمين كه فنى است مخصوص و داير بر تزييد و تكثير قوه نباتى نباتات بهواسطه اصلاح خاك، و گاه است كه عمل باغبانى و جفت كارى و بلكه قواعد تربيت و تكثير حيوانات اهلى را هم از اقسام اين فن شمارند و آن را به پارسى «كشت» و «كاشت»گويند.(عر)

زراعة ـ (ل) نام چندين موضع است از فلسطين.

زراغش; زراغن; زَراغنگ ـ (چو جفاكَش) جستن گلو و