بول و آب دهان آن جمله زهر و خودش دشمن رعد است به نوعى كه اگر به وقت بانگ رعد بر كوه باشد خود را از غصّه انداخته و هلاك نمايد و از حافظ ابوحامد نقل است كه رخ مرغى است به غايت عظيم الجثه به مرتبه اى كه هر بال آن ده هزار وجب باشد و رجوع به «خستو» هم شود.

رخ فروز ـ (چو سرنگون) رخ گيره[ر.م] و(به ضمّ اوّل) به جدول «تاريخ جلالى» محوّل است.

رخ گيره ـ (چو همشيره) دستينهدستبند كه آن را چهارتو مانند ريسمان تابيده باشند.

رخام ـ(چو غلام) نوعى از سنگ كه زرد و سرخ و سفيد بوده و به غايت نرم يا بسيار سخت مى باشد و در بعضى بلاد در سر قبرها نصب كنند و در صورت اطلاق، مراد قسم سفيد آن است و رجوع به «گل قيموليا» هم نمايند.

رخبعام; رخبعيم ---> رجوعا.

رخبين ـ (چو گلچين و چركين و تخمين) ترخانه[ر.م] و قراقروت و ماست چكيده و صمغ صنوبر و دوغ ترش و هر چيزى كه از قبيل كشك و غيره از آن سازند.(سر)

رخبينه ـ رخبين[ر.م].(سر)

رخت ـ (چو سخت)راست و درست و چاروا، خصوصاً اسب و طعام يك نفر و بار و بنه و غم و غصّه و لباس و جامه و سامان و اسباب خانه.

رخت افكندن ـ عاجز بودن و اقامه نمودن.

رخت بربستن; رخت بستن; رخت بصحرا كشيدن ـ مردن و سفر كردن.

رخت خواب ـ (ر.ف) و به پارسى «بير» و «بيرى» و «شاريچه» هم گويند.

رختْ مال ـ چوب كلفت معروف كه گازران جامه شويان و رنگرزان بر جامه رنگيده و شسته مى زنند.

رختن ـ(چو رفتن) بيمار و پژمرده و خسته شدن.

رخج ـ (چو برج) يكى از نواحى بُست [در افغانستان ] است.

رخسار; رخساره ـ گونه و روى و صورت.

رخش ـ (چو پشت) آفتاب و پرتو و روشنى و (چو تشت) مبارك و فرخنده و روشن و رخشنده و عكس و واژگونه و قوس قزحرنگين كمان و اسب و رنگ سرخ و سفيد درهم آميخته و يا رنگى است ميان بوزنيلى و سياه و اسب رستم را هم به همين سبب «رخش» مى گفته اند.

رخش بهار ـ ابر بهارى و باد بهارى.

رخش خورشيد و ماه ـ پرتو آنها است.

رخشا; رخشان ـ (چو فردا و خرما) روشن و درخشنده و تابان.

رخشانيدن ـ روشن و برّاق و رخشيده كردن.

رخشيدن ـ درخشيدن و تابيدن.

رخصت ـ (ر.ف) و به پارسى«بار»گويند.

رخم; رخمه ـ (چو قلم و قلمه) مرغ عقاب و مردارخوار.

رخنه ـ(چو كهنه) كاغذ و (چو هرزه) چاك و شكاف و خلل و ضرر و دريچه و سوراخ و منفذ، خصوصاً آنچه در ديوار باشد.

رخنه دار ـ مختل و متضرّر و هر چيز شكافته و چاكيده.

رخنه زده زبان ـ مطعون مردمان.

رخيدن ـ (چو رَسيدن) نفس كشيدنى كه از برداشتن بار گران و يا تند راه رفتن و مانند اينها باشد.

رخيم ـ مرد جماع كننده.

رَخين; رَخينه ---> راتيانج.

آيين نهم

(در حرف راى قرشت با دال ابجدى)