زاور ـ (چو داور) زنده و ژنده[ر.م] و زهره و ستاره زهره و قوّه و قدرت و محضر و خدمت كردن و خادم و غلام و ممتنع و محال و چارواى سوارى و آب سياه و رنگ سياه يا ريگ سياه و تنگ چشم و بخيل و عنصرى كه آب سياه[ر.م]آورده باشد.

زاور فرتاش ـ ممتنع الوجود.

زاورد بيدخت ـ نام ستاره زهره است.

زاورس ـ زاور[ر.م]، اِفراداً و تركيباً.

زاورى ـ زاور[ر.م] و مصدر آن.

زاوس; زاوش ـ (چو ناخن) ستاره.

زاوق ـ (چو ناخن) جيوه.

زاول ـ زابل و نام يكى از هفت زبان پارسى كه الآن متروك و «زاولى» نيز گويند.

زاولانه ـ (چو كارخانه) بخاو[ر.م] و موى پيچيده.

زاولى ـ منسوب به زاول و رجوع بدانجا شود.

زاووس; زاووش ـ زاوس[ر.م].

زاووق ـ جيوه.

زاوه ـ نام اصلى شهر تربت حيدرى است كه در سال ٥٩٧ هجرى قطب الدين حيدر ترك از تركستان نواحى ترك نشين آسياى مركزى آمده و در آنجا مدفون گرديده و ازاين رو به نام اكنون مسمّى گرديد و در گنج دانش]ر.ض [گويد كه وى غير از سيد حيدر تونى است كه مدفنش در تبريز است.

زاويل ـ بنّا و گل كار.

زاويه ـ به نوشته مراصدالاطلاع[ر.ض]، دهى است در بغداد و يكى ديگر در موصل و موضعى است در قرب بصره و يكى ديگر در دو فرسخى مدينه و در اصطلاح علماى هندسه، مقدار انفصال دو خط متلاقى از يكديگر را گويند و به عبارت ساده، هرگاه دو خط مستقيم تلاقى كنند مقدارى كه ممتاز و جدا مى شود بهواسطه تلاقى آن دو خط، آن را «زاويه» گويند بزرگ باشد يا كوچك، و نقطه تلاقى آنها را «رأس زاويه» گفته و آن دو خط را «اضلاع» آن زاويه گويند، چنانچه در اين شكل دو خط «ب د» و «ج د» احاطه كرده اند بر نقطه «د» كه زاويه است: