خوش ـ (چو رخ) خشك و خشكيده و (چو خوب) سرين و كفل و (چو بد) بوسه و خسو[ر.م] و نغز ونيكو و خويشتن و خود و زيبا و لطيف و غريب و عجيب و رجوع به «سوز» هم نمايند.

خوش آمدى ـرسم سلام است.

خوش اسپرم; خوش اسفرم ـ شاه اسپرم[ر.م].

خوش انگشت ـ سازندهساززننده.

خوش بو ـ هر چيز معطّر، خصوصاً كافور.

خوش پوزى ـ بوسه.

خوش تامن ـ خسو[ر.م].

خوش خوان ـ خنياگر[ر.م].

خوش خواهش ـ اشتياق تمام.

خوش دامن ـ خسو[ر.م].

خوش كنار ـ محبوب و معشوق.

خوش گام ـ اسب خوش رفتار.

خوش گوار ـ لذيذ و زودهضم.

خوش گوى ـ خنياگر.

خوش مريم ـ حلوايى است كه با پنير تازه مى سازند.

خوش نظر ـ الفت گيرنده و گياهى است كه هريك از برگ هاى آن به چند رنگ مى باشد.

خوش نمك ـ محبوب و دلچسب و مردم نمكين و طعامى كه نمك آن به اندازه بوده و خارج از قاعده نباشد.

خوش نوا; خوش نواز ـ نام والى هيتال حكومتى در آسياى مركزى در قرن ٥ و ٦م و به معنى بوسه و خوش لحن و خنياگر[ر.م].

خوش نود ـ راضى و ممنون و خوشحال و قانع و دلشاد.

خوشا ـ خوشه و اى خوش و مرحبا و چه زيبا و چه نيكو.

خوشاب ـ (چو كباب و دوشاب) شراب و مرواريد و جواهر و هر چيز تازه و سيراب وآبدار و كنايه از دندان و قصبه اى است در لاهور و در اصطلاح اطبا، اسم آب مطبوخ ميوه ها است، مثل بهىبه و سيب و مويز و امرود گلابى و آلوبالو و زردآلو و مانند اينها كه با شكر طبخ دهند تا به قوام آيد و مانند شراب آنها است.

خوشامن ـ بر وزن و معنى خشامن.

خوشانيدن ـ خشكانيدن و شكنجپيچ; تاب دادن و چين چين نمودن و خوب و خوش كردن.

خوشاى ـ خوشا[ر.م] و خوش آينده.

خوشبو; خوشپوزى; خوشتامن ـ به تركيبات «خوش» رجوع شود.

خوشنود ـ رجوع به تركيبات «خوش» شود.

خوشو ---> قالموق.

خوشه ـ (چو مزه) خسو[ر.م] و (چو توشه) سنبل و سنبله[ر.م] و نام مرغى است.

خوشه آسمان; خوشه چرخ ـ برج سنبله.

خوشه در گلو آوردن ـ غله اى است كه نزديك به رسيدن و برآمدن خوشه باشد.

خوشه سپهر; خوشه فلك ـ برج سنبله[ر.م].

خوشى ـ (چو صفى) خوش بودن و خوشنودى و (چو گوشى) نام مرغى است.

خوشيدن ـ خوشانيدن[ر.م] و فعل لازم از آن.

خوف ـ (ر.ف) و به پارسى «بيم» و «هراس» گويند.(عر)

خوفيّه ---> هفتادوسه ملت.

خوقند ـ (ل) نام يكى از ايالات و حكومت هاى تركستان نواحى ترك نشين چين و آسياى مركزى كه به حصار و بخارا در ازبكستان و كاشغر در چين و قره قالپاق]ر.م [محدود و تقريباً سه مليان نفوس را حاوى و گاهى به طور محاربه و گاهى به طريق مكر و دسيسه به تصرّف روس درآمده. و مقرّ اداره آن حكومت نيز ـ كه شهرى است شهير و پايتخت چنگيزخان و در ٢٧٠ميل اعشارى از شمال شرقى سمرقند در ازبكستان واقع و به پاره اى آثار