دوست كام; دوست كامى; دوست كان; دوست كانى ـ عزيز جان و دل و دلبر و معشوقه و ساغر و پياله، خصوصاً پياله بزرگ و كارها به مراد دل دوستان بودن و با معشوق و دوستان و به ياد ايشان شراب خوردن و پياله شرابى كه كسى در نوبت خود به ديگرى تكليف كند.

دوسر ـ رجوع به «چاودار» نمايند و در تحفه]ر.ض [بدون ضبط حركات آن گويد كه نباتى است مثل گندم و منبتمحل روييدن آن گندمزارها و از آن درازتر و درشت و دانه آن ريزه و باريك و خوشه آن متفرق و پوست آن سياه و بعضى از آن سرخ و در هر خوشه دو يا سه غلاف به شكل فتيله و دانه آن در ميان پرده هاى غلاف مى باشد و ظاهر، آن است كه لفظ مذكور پارسى و ترجمه مزبوره همان «چاودار» است و رجوع به «هوسم» هم نمايند.

دوسرائى ـ (چو روضه خوانى) بزرگ و سطبر.

دوسر دهليز ـ (ل) حواس خمسه و عناصر اربعه.

دوسر قنديل ـ (ل) فلك و سبعه سيّاره و هر ستاره روشن.

دوسرى ـ (چو روغنى) دوسرائى[ر.م] و (به ضمّ اوّل و خفاى واو) آلت حفر آهنى معروف، برادر كلنگ.

دوسگر ـ مركّب است از «دوس»گچ و «گر»يعنى گچ كار.

دوسيدن ـ (چو بوسيدن) رسيدن و لغزيدن و ملصق شدن و چسبيدن.

دوش ـ دوشيدن و امر و فاعل از آن و روز و شب گذشته و به معنى معروف كه به عربى «كتف» گويند و بعضى از دانشمندان اطباى عصر گويد كه اين لفظ مشتق از«دوشيا» است كه در لغت ايطاليايى به معنى ماسوره بوده و عبارت از عملى است كه بهواسطه آن آب را از ارتفاع معيّن به قوّت به روى بدن مريض وارد مى كنند و در منتخبات اللغات[ر.ض] گويد كه دوش به تركى، خواب و رؤيا و تصادف و ابتلا و طرف پايين سينه است و به فرنگى، ريختن آب سرد و ظرفى است كه مخصوص اين عمل است.

دوش برزدن ـ شادى كردن.

دوشا; دوشاب ـ شيره معروف خرما و انگور و امثال آنها كه طبخ يافته باشد و آن را «برسان» و «كوداب» و «كوشاب» گويند و غير مطبوخ را «سيلان»گويند، چنانچه مطلق دوشاب را به عربى «دبس» نامند و شخصى كه هر چه داشته باشد از او بگيرند و هر چيزى كه آن را مى دوشند، همچو: گوسفند و غيره و رجوع به «مى پخته» هم نمايند.

دوشانيدن ـ ديگرى را به دوشيدن واداشتن.

دوشش ـ (چو سوزش) دوشيدن و اسم مصدر آن.

دوشمان; دوشمن ـ (چو دوستان و سوختن) دشمن.

دوشنبه ـ (ر) روز چهارم جمعه از ايّام هفته و رجوع به «شنبه» شود.

دوشنه; دوشه ـ (چوموصده و روزه) ظرفى كه در آن شير مى دوشند.

دوشيا ---> دوش.

دوشيدن ـ (ر) شير را از پستان برآوردن.

دوشيده ـ (ر) زن شير دهنده و اسم مفعول و ماضى بعيد از دوشيدن.

دوشيزگان ـ جمع دوشيزه است.

دوشيزگان بهشت; دوشيزگان جنّت ـ حوران بهشتى.

دوشيزه ـ دختر بِكر.

دوشينه ـ دوشنه[ر.م] و شب و روز گذشته.

دوغ ـ يا ماستابه; ماستى است با آب اندكى كه كره و مسكهكره آن در نهره[ر.م] و يا ظرفى ديگر گرفته شده و مائيّت آن صاف بوده و پنيريّت آن باقى مانده باشد و به نوشته مخزن [ر.ض]، بهترين آن دوغ تازه ماست شير گاو است كه كره آن را به نحو مذكور بالتمام گرفته باشند و آن به عربى «مخيض» و به تركى «آيران» و گاهى ماست مخلوط بر آب و برهم زده را نيز گويند.

دوغ با ـ آش دوغ.

دوغ راغ ـ ماستى كه شير در آن دوشيده باشند كه