ريحان سليمان ـ يا جمسفرم; به فرمودهتحفه[ر.ض] و مخزن الادويه[ر.ض]، گياهى است از جنس عشقه]ر.م [و هميشه سبز و شبيه به برگ لبلاب[ر.ض] و يا شبت شويدتر و تازه و يا به برگ خطمى و گلش سفيد و كوچك و دانه اش سياه و مانند فلفل و در كوهستان فارس به هم رسيده و بر اشجار مى پيچد. پس در تحفه[ر.ض] گويد: در كتب ادويه مذكور است كه در اصفهان گياهى است مشهور به «گل عقرب» و جهت گزيدن زنبور و رُتيلا و عقرب ضماداً وشرباً مجرّب و برگش از لبلاب كوچك تر و گل آن مانند خوشه بنفش و اندرون آن زردرنگ و كوچك بوده اما هميشه سبز نيست و آن سطاريون[ر.م] است و مذكور مى شود.

ريحان شياطين ـ جوان اسپرم[ر.م]است.

ريحان شيوخ ـ مروخوش[ر.م]است.

ريحان قبور ـ آس[ر.م و مورد برّىر.م].

ريحان قَرَنْفُلى ـ فرنجمشگ[ر.م].

ريحان قصّارين ـ سُعد[ر.م] است.

ريحان كافور ـ يا ريحان يهودى يا درخت كافور; كه به پارسى «سوس» گويند، به فرموده تحفه[ر.ض] و مخزن الادويه[ر.ض]، گياهى گل و ساق و شاخ آن شبيه به شبتشويد و برگش مثل برگ انار و از آن ريزه تر و گلش كبود مايل به سفيدى و از جميع اجزاى آن تر باشد يا خشك، بوى كافور آيد.

ريحان كوهى ـ بادروج[ر.م] و به معنى تركيبى معروف.

ريحان المَلك ـشاهسپرم[ر.م].

ريحان يمانى ـ ]قطف است(لغت نامه دهخدا)[.

ريحان يهودى ـ ريحان كافور[ر.م] است.

ريحانى ـ منسوب به ريحان و نام يكى از خطوط كه در تركيبات «خط» مذكور افتاد و در اصطلاح اطبّا، شرابى را گويند كه صاف و خالص و گوارا و خوش بو و سبزرنگ باشد و رجوع به «شراب ريحانى» هم نمايند.

ريخ ـ (چو ميخ) فضله انسان و حيوان كه آبكى و روان باشد و نام ناحيه اى هم هست از نيشابور.

ريخبين ـ (چو پيش بين) چيزى است سياه و بسيار ترش كه از آرد ميده[ر.م] و شير گوسپند سازند.

ريختن ـ (ر.ف).

ريختنى ـ شباش و نثار و هر چيز قابل ريختن.

ريخر ـ (چو ديگر) نوعى از پازهرپادزهر.

ريخن ـ (چو بيدل) مخفّف ريخين[ر.م].

ريخيز ـ (چو بى چيز) چوبى كه گاوآهن را بدان نصب كرده و آن را بر خيش بندند به جهت شياريدن.

ريخين ـ مردم و حيوان ريخ دارفضله دار كه خود را آلوده كند.

ريدك ـ (چو زيرك و حيدر) پسر امرد[ر.م] و مردم ظريف و خوش علف و غلام بچگان ترك مقبول و هم نام مردى است.

ريدن ـ (چو ديدن) نجاست كردن و فضله انداختن.

ريز ـ خرده و ريزه و پيمانه و جرعه و كام و نعمت و مراد و رحمت و امر و فاعل از ريختن.

ريزش ـ (چو بيدل) اثر و نشان و علامت و اسم مصدر از ريختن.

ريزنان ـ پژاوند[ر.م].

ريزه ـ كوچك و خرده و بقيه و تتمه، خصوصاً آنچه بعد از صرف طعام از خرده هاى آن در سفره مى ماند و به نوشته احمد رفعت عثمانى[ر.ض]، نام شهرى هم هست در هيجده ساعتى طربزون در تركيه كه داراى چهارده هزار نفوس بوده و بر يك جامع مسجد و يك تكيه و دو حمّام و دو كليسا و نوزده مدرسه مشتمل و در اطراف آن قلعه خراب بزرگى است.

ريزه چين ـ كسى كه بقاياى طعام را جمع كند.

ريزه سيمين ـ آب و ستاره و جامه غوك[ر.م].

ريزى بريز ـيعنى رحمتى كن.

ريزيدن ـ ريختن و ريخته شدن و ريزه بودن و نمودن و افشاندن و پاشيدن.

ريژ ـ كام و مراد و هوا و هوس و مقصود و غرض و آرزو و زمين پشته پشته.

ريژك ـ (چو زيرك) رمژك[ر.م].