قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٢٠٠

مركزى در شاهنامه[.

خزروان خسرو ـ نام يكى از لشگريان بهرام چوبينه سردار شورشى زمان ساسانيان.

خَزره ـ بر وزن و معنى پنجه.

خزف ـ (چو شرف) به عربى، سفال و نام محله اى بوده در بغداد.

خزم ـ (چو جزم) بخار، خصوصاً ميغابر; مه.

خزمان ـ (چو درمان) خزميان[ر.م].

خزميان ـ (چو زهر مار) جُند بيضهبيدسترسگ آبى و رجوع به «سگ آبى» هم شود.

خزند ـ (چو كمند) خرند[ر.م] و جمع مضارع خزيدن.

خزنده ـ اسم فاعل خزيدن، خصوصاً حشرات.

خزنه ـ (چو هرزه) خزينه و رجوع به «غزنو» هم نمايند.

خزوك ـ (چو عمود) جُعل[ر.م].

خزهره ـ (چو تَبَرزه) مخفّف خرزهره[ر.م].

خزيدن ـ زرد شدن نباتات و برگ درخت و در جايى پنهانيدن و عاق پدر و مادر بودن و آهسته به جايى درشدن و نشسته يا بر روى شكم راه رفتن.

خزير ـ آتش و خاكستر سوزنده كه در آن آتش هم باشد، خصوصاً خاكستر سرگين.

خزينه ـ نقـودى كه در يك جا گذاشته و ذخيره كرده باشند و جايى را نيز گـويند كه نقـود و غير آن را در آنجا ذخيره كنند.

آيين يازدهم