دنگل ـ (چو حنظل) روبه رو نشستن و (چو منزل) احمق و نادان و ديوث و بى اندام و هرزه و حرام زاده و(چو فلفل) به تركى، محور و چوبى و آهنى كه چرخه و دولابه بر روى آن حركت مى كند.

دنگى ـ (چو هندى) منسوب به دنگ[ر.م] يعنى دنگ كوب و كسى كه برنج را از پوست جدا كند.

دنواش ـ (چو دلدار) ديانوش[ر.م].

دنه ـ (چو ننه) نام زنى و زمزمه كردن از خوشحالى و شادى و نعمت دنيا و صدا و ندا، خصوصاً آواز خوانندگى زنان.

دنه گرفته ـ خوشحال و شادمان و دونده و متكبّر و ناسپاس و حق نشناس.

دنى ـ شادى و خوش خرامى و به عربى، معروف است ناكس; پست.

دنيا ـ (ر.ف) كه به پارسى «جهان» و «كيهان»گويند.(عر)

دنياى جديد ---> ينگى دنيا.(عر)

دنياى قديم ـ سه قطعه اوروپا و آسيا و افريقيا.(عر)

دنيدن ـ از جاى درآمدن و از خشم جوشيدن و غوغا و فرياد و عيش و نشاط و به خوشحالى راه رفتن و به نشاط دويدن و تند و تيز رفتن.

آيين بيستوسيّم

(در حرف دال ابجدى با واو هوّز)