دَرزى ـ خياط و گويا عربى است و هم نام قومى است جنگاور و مهمان نواز در عكّا در فلسطين اشغالى كه مابين صيدا و جهت غربى كوه لبنان، ساكن و به نوشته بعضى از ادباى عثمانى،عدّه نفوسشان ١٦٠هزار و در موقع لزوم ٤٠هزار از ايشان تحت السّلاح و در اوايل قرن ١١ ميلادى به الوهيت حاكم بامرالله، حكم دار مصر، معتقد بوده و ازآن رو كه وزيرى درزىنام از وزراى آن حكمران، هم مذهبانِ ستم ديده خود را از مصر به سوريه سوق داد، اين قوم به نام آن وزير اشتهار يافتند و ايشان بعد از مخالطت بسيار با دولت عثمانى عاقبت در ٩٩٧ هجرى از طرف سلطان مرادخان ثالث [دوازدهمين پادشاه عثمانى ] تأديب شده و به باج و خراج ملزم گرديدند و در ١٢٥٨ هجرى بازهم از طرف دولت عثمانى رئيسى از خودشان بديشان منصوب گرديده و هماره به بزرگان خويش كه در ديرالقمر ساكن باشند، حاكم و والى گويند.

درژه ـ درز[ر.م] و توده علف و پشته خار و خاشاك.

درس; درسار; درساره ـ درگاه و پرده و ديوار پيش خانه و قلعه.

درِ سپيد ---> بيضاء.

درست ـ (ر) حق و راست و كامل و تمام و صحت و تندرستى و صحيح، مقابلِ غلط و شكسته و طلا و نقره، خصوصاً اشرفى و ليره.

درستاران; درستان ـ(چو پرستاران و نمكدان) شاگردانه.

درستك ـ (چو شتروش) درست و مصغّر آن.

درسته ـ (چو نبسته) عفو و رحمت و بخشيدن گناه.

درستى ـ (چو كلفتى) درست بودن و (چو دخترى و مفلسى) نام دختر انوشيروان كه در حباله بهرام گور پانزدهمين پادشاه ساسانى در قرن ٥م بوده.

درسه ـ (چو عرصه) درسته[ر.م].

درش ـ (چو فرش) طويله و چينه دان و (چو عرب) نوعى باريك و دراز از خيار.

درشت ـ (ر.ف).

درشت پسند ـ مردم كثيف طبع.

درشت گوش ـ مردم كر و ناشنوا.

درشته ـ بر وزن و معنى درسته[ر.م].

درشتى ـ درشت بودن و بر وزن و معنى درستى[ر.م].

درشدن ـ (چو بدسخن) داخل شدن و به اندرون رفتن.

درشه ـ (چو لرزه) درسته[ر.م].

درشى ـ بر وزن و معنى درش با زيادتى ياى تحتانى.

درعيد ـ (ل) قصبه اى است شهرمانند مقرّ حكومت نجددر عربستان و اكثر مردمانش وهّابى هستندپيرو محمد بن عبدالوهاب، چنانچه در «وهابى» خواهد آمد.

درغ; درغاله ـ(چو برق و مستانه) راه كوه و فرجه ميان دو كوه و بندى كه از ميان كوه بگذرد و بندى كه پيش آب بندند.

درغان ـ شهرى است در حوالى سمرقنددر ازبكستان.

درغست ـ (چو بدمست) هرزه و نامعقول.

درغلبكن; درغلبكين ـ (اوّلى بر وزن گندم بدن و هرهفت تن و دويّمى به زيادتى ياى تحتانى) در پنجره دار و درى كه پيش آن پنجره بوده و مردم از عقب آن نمايان باشند و در هر دو با باى پارسى نيز آمده.

دَرْغَم ـ علاوه بر معنى تركيبى، موضعى است كه شراب خوب دارد و نوايى است از موسيقى كه شنيدن آن هم و غم را زايل كند.