قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٢٠٤

خشك ريش; خشك ريشه ـ مكر و حيله و عذر و بهانه و دست بستن و از كارى آواره بودن و خشكى روى زخم.

خشكسار ـ زمين آب نديده و باران نباريده.

خشك سال ـ سال قحط و گرانى.

خشك سر ـ سوداوى و ديوانه مزاج و هرزه كار و تندخوى و بيهوده گوى.

خشك شانه ـ مردم مغرور و متكبّر.

خشك عنان ـ اسب فرمانبردار.

خشك فا ـ نان فطير.

خشك مغز ـ خشك سر[ر.م].

خشك ميان ـ كسى كه حركات لغو به عمل آرد.

خشك ناز ـ تكبّر و متكبّر.

خشك نان; خشك نانج; خشك نانك; خشك نانه ـ كوكه[ر.م] و نان خالى و هم نانى است از آرد گندمى كه خمير آن را به شيره سرشته باشند، مى پزند.

خشك ناى ـ حلقوم و ناى گلو.

خشكوا ـ نان فطير.

خشك و تر ـ نيك و بد و خوب و زشت.

خشكاب ـ (چو سرداب) مانع و منع كننده.

خشكاخر; خشكاخور; خشكار; خشكامار; خشكانار; خشكسار; خشكفا; خشكناى ـ اين لغات هشتگانه مكرّر و به تركيبات «خشك» رجوع نمايند.

خُشكَنجَبين ـمعرّب خشك انگبين[ر.م].

خُشكَنگبين; خُشكوا ـ در هر دو رجوع به تركيبات «خشك» شود.

خشكه ـ (چو پُسته) پلاو پلو بى روغن و نان و آرد گندم ناپخته.

خشكى ـ خشك بودن و صحرا و بيابان و فضله و سرگين چاروايان، خصوصاً آنچه در زير پاى آنها مانده و سختيده باشد كه اهالى ما «كَرمَه» گويند.

خشل ـ (چو عمل) مُقل ازرق[ر.م] و (چو خَجِل) در زبان اهالى ما، طعامى است معروف.

خشم ـ (چو زشت) قهر و غضب.

خشمگين ; خشمِن; خشمناك; خشمين ـ مردم قهرآلود و صاحب خشم و غضب.

خشن ـ (چو خَجِل) خشين[ر.م] و به عربى، درشت و (چو عرب) گياهى است كه از آن جامه بافند و دراويش و فقرا پوشند.

خشن پوشيدن ـ حيله و تزوير و منافق بودن.

خشن خانه ـ خانه اى كه از نى بوريا سازند و خانه اى كه بر در و پنجره آن خارشتر بسته و آب پاشند تا نسيم درآيد.

خشن سار; خشن شار ـ (چو طلبكار و سخندان) خشتنشار[ر.م].

خشنان ـ(چو برهان) فرخنده و مبارك.

خشند ـ (چو بلبل) خوشنود.

خشنسار; خشنشار ـ رجوع به تركيبات «خشن» شود.

خشنگ ـ (چو پلنگ) داغ سر[ر.م] و سركچل و مردم كچل.

خشنو ـ (چو بدبو و برزو) مخفّف خشنود است.

خشنود ـ مخفّف خوشنود است.

خشنى ـ (چو پشتى) زن فاحشه.

خُشو ـ بر وزن و معنى خسو.

خشود ـ (چو گشود و عمود) ماضى خشودن[ر.م] و آلتى است معروف كه فاليزكشتزار و زراعت را بدان شيار كنند و هم شاخى كه باليده باشد و ببرند و هم آن است كه به ناخن بخراشند و ريشمجروح گردد.

خُشودن ـ پيراستن.

خشوذ ـ بر وزن و معنى خشود.

خشوك ـ (چو سلوك) حرام زاده.

خشى ـ (چو خفى) خشك و خشين[ر.م].

خَشيج ـ آخشيج[ر.م].

خَشيجان ـ آخشيجان[ر.م].

خشيدن ـ خاييدن[ر.م] و تيز دويدن.

خَشيسار ـ خشتنشار[ر.م].

خَشيش ـ غلبه و زيادتى.

خَشيشار ـ خشتنشار[ر.م].

خَشيشى ـ نوعى از جامه پوشيدنى است.