جان ـ سلاح جنگ و روح حيوانى و حيات و زندگانى و قدرت و قوّت و عزيز و محبوب و (به تشديد نون)ابوالجنّ كه جدّ اعلاى طايفه جنّ باشد، چنانچه آدم، ابوالبشر است.

جانِ آهنى ـ سخت جان و بى رحم و دلاور.

جان باز ـ مُحيل و مكّار و مردم چاپچى و بى معنى و چاروافروش و كنيز و بنده فروش و كسى كه جان خود را فداى دين و مذهب و مسلك خود نمايد و ريسمان باز را نيز گويند.

جان بخش ـ محيى و مفرّح.

جان بدستارچه دادن ـ به شكرانه دادن و پيشكش نمودن جان.

جانِ پَرى; جانِ پريان ـ شراب.

جانِ جان ـ نان و ته ديگ و روح اعظم و خداى تعالى.

جان جگر ـ اولاد و احبّا و اصدقا.

جان حيوان; جان خون حيوان ـ شير و ماست و گوشت و روغن و عسل است.

جان دادن ـ اشتياق و مردن و زنده كردن.

جان دار ـ روزى و قوتِ لايموت و سلاح دار و نگهبان و انسان و حيوان و مطلقْ ذى روحِ زنده.

جانْ دارو ـ پازهر و رجوع به «ترياق» شود.

جانْ دانه ـ جايى است از پيش سَر كه در كودكى نرم و جهنده مى باشد.

جان در ميان ـ مضايقه نكردن جان.

جانْ رُبا ـ هر چيز مليح و باجمال كه دل انسانى را به خود جذب نمايد.

جانِ زمين ـ سبزه وگل و ميوه.

جانْ سپار ـ مجاهد و فدايى و كسى كه از جان خود صرفِ نظر نمايد.

جانْ ستان ـ جان رُبا[ر.م].

جانْ شكر ـ (چو جگر) معشوق و مطلوب و حضرت عزرائيل.

جانْ فرساـ هر چيز ملال و اندوه آور.

جانْ فزا ـ آب حيات و هر چيز مفرّح و سرورانگيز و نام روز ٢٣ ماه هاى جلالى، كه در «تاريخ جلالى» مذكور افتاد.

جان كش ـ لجوج و اهل عناد.

جان گداز ـ جان فرسا[ر.م].

جان گزا ـ روح حيوانى و زهر قاتل و مطلق كاهنده و آسيب رساننده جان از بهايم و غيره.

جانْ مند; جانْوار; جانْور ـانسان و حيوان و هر چيز صاحب جان و مطلق ذى روح.

جانان; جانانه ـ معشوق و محبوب و باجمال و نازپرور.

جاناوار; جاناور ـ جانور است.

جانباز ـ رجوع به تركيبات «جان» شود.

جانبازى ـ بادپيچ[ر.م] و جان باز.

جانبيدن ـ سستى و تنبلى و مسامحه نمودن.

جانپور ـ شهرى است از توابع دهلى و نيلِ گياهى در رنگرزى جانپور معروف و مشهور است.

جانجان; جاندار; جاندارو; جاندانه ; جانرُبا ـ رجوع به تركيبات «جان» نمايند.

جانقى ـ (چو كاسنى) مشاوره و شورا و مصلحت.(كى)

جانماز ـ معروف است.

جانمند; جانوار; جانور ـ رجوع به تركيبات «جان» نمايند.

جانوسار; جانوسپار ـنام يكى از دو نوكر همدانى دارا ابن داراب[ر.م] كه صاحب خود را در جنگ اسكندر با مكر و حيله كشته و اسكندر هم او را به سبب اين قدرنشناسى به قتل آورد.

جانونتن ـ شدن و بودن.(ند)

جانه ـ جان، اِفراداً و تركيباً.