توشيح ـ در اصطلاح بديع، عبارت از آن است كه در اوّل بيت يا در ميانه آن حروف و كلماتى آرند كه چون عين آنها را يا تصحيف آنها را جمع كنند، مثلى يا نامى يا لقبى بيرون آيد:

«معشوقه دلم به تير اندوه بخَست *** حيران شده ام كسى نمى گيرد دست

مسكين تن من ز پاى محنت شده است *** دست غم و دست پشت من جور شكست» كه مجموع حروف اوّل چهار مصراع «محمّد» است.

توصيل ـ در اصطلاح بديع، آنكه در شعر كلماتى آرند كه حروف هيچ يك از كلمات آن گسسته نبوده و تنها نوشته نشود:

«تن عيشم نحيف گشت به رنج *** گل بختم نهفته گشت به خار» و گاهى شعرى را كه تلفّظ كردن به هريك از كلمات آن محتاج به لب رساندن باشد:

«موى مه ما به بوى بويا به *** بى او مويم موى وى ام مأوى به

مائيم و مهى آن مه ما به تا ما *** ما با مه و ما و مه ما با ما به» و به هر دو معنى مقابل تفصيل[ر.م] است كه گاهى تقطيع را گويند، چنانچه مذكور افتاد. و گاهى شعرى را گويند كه هيچ يك از كلمات آن در مقام تلفّظ محتاج به لب رساندن نباشد:

«اى ديده! رخ نگار ديدن خطر است *** اى دل! سر اين رشته كشيدن خطر است

هان! تا نچشى ز ساغر عشق دگر *** زنهار دلا! زهر چشيدن خطر است». توغ ـ تاغ [ر.م] و هيزم تاخ[ر.م] و هم يك دسته از موى اسبان كه قديماً به امرا داده مى شد به حسب اختلاف رتبت ايشان.(كى)

توغاج ـ تواغج[ر.م].

توغدرى ـ تودرى[ر.م].

توف ـ تُف و نوف[ر.م].

توفان ـ طوفان.

توفك ـ (چو كودك) تفك[ر.م].

توفيدن ـ نوفيدن[ر.م].

توق ـ (چو شوق) طوق و علم و بيدق علم; درفش.

توقاخان ---> ترك.

توقات ـ (چو سوقات) بلده اى بهجت آيات از بلاد آناطولى آسياى صغير مابين قونيهدر تركيه و سيواسدر تركيه، آبش خوش گوار و هوايش سازگار،