تلنك ـ (چو اندك با كاف عربى) ميوه اى است شبيه به شفتالو و (با كاف پارسى چو سرشگ) تلسك[ر.م] و انگشت زدن بر دف و دايره و (چو بزرگ و تفنگ و خدنگ) به معنى تلنه [ر.م] و(چو سرشگ و درنگ) ديارى است از دكن در هند مشتمل بر بلاد قديمه و نواحى عظيمه، اكثر مردمانش هندوان و بعضى مسلمان و دارالامارهپايتخت; مركز حيدرآباد است.

تَلَنگَبين ـ بر وزن ومعنى ترنگبين.

تُلَنگى ـ مخفّف تولنگى[ر.م] است.

تلنه ـ (چو دنبه) خواهش و حاجت و نياز و ضرورت.

تلو ـ (چو كدو) خار و شوكه و (چو وضو) پايين تير غير آن سرى كه بر نشانه برمى خورد.

تلواسه ـ (چو چلپاسه) تاس [ر.م] و اضطراب و بى قرارى و اندوه و بى آرامى.

تلواشه ـ خرمن نكوبيده و به باد نداده.

تلوز ـ (چو عمود) تكس[ر.م].

تلوسه ـ (چو مدرسه) تلواسه [ر.م] و (چو گلوله و سبوچه) غلاف كارد و شمشير و غيره و (چو تَبَرزه) تيشه نجّارى و غلاف دانه خرما و خوشه آن.

تلوشه ـ (چو وسوسه) تلواشه[ر.م].

تلوك ـ بر وزن و معنى تكوك.

تلومه ـ (چو سبوچه) بوژنه[ر.م].

تله ـ (چو گِلِه) به يونانى، دور و بعيد و (چو غلّه و چلّه) زر و طلا و پايه نردبان و پلّه و كفه ترازو و (چو لَلَه) اوتو[ر.م] و سنگ فسان[ر.م] و پوست نازك و بِسملگاه حيوانات و جايى كه چاروا را در آن بندند و مطلق آنچه جانوران در آن به قيد آيند و به فريب گرفتار شوند و آن را «دام» و «جال» و «بالان»گويند.

تلى ـ (چو بهى) طلا و (چو تهى) دست افزاردان حجّامان وسرتراشان و كيسه اى كه خيّاطان سوزن و خياطه نخ و انگشتانه در آن نهند.

تليبار ـ (چو خريدار) خانه اى كه به جهت حاصل كردن پيله چوب بندى كرده و كرم ابريشم در آنجا نگه دارند تا پيله حاصل شود و (به كسر اوّل) زر و طلا است.

تليجان ---> تبع.

تَليد ـتلاد[ر.م].

تَليس ـ معروف است]پارچه از ابريشم يا كَنَب كه بدان بار و جز آن پيچند; گون(لغت نامه دهخدا)[.

تَليسه ـ خرجين و عيبه[ر.م].

تليفوس ـ [١]

تَليمان ـ پهلوانى بوده ايرانى يا تورانىحكومت ترك آسياى مركزى در شاهنامه.

تليوار ـ بر وزن ومعنى تليبار.

آيين بيستوچهارم

(در حرف تاى قرشت با ميم كلمن)