تشت و خايه ـ علم نجوم و نام طلسمى و نوعى از بازى است كه تخم مرغ را خالى كرده و از جيوه و شبنم پر كرده و محكم نموده و در تشت مسى اى گذارند. چون تشت با هوا يا آتش گرم شود، همان تخم مرغ به رقص آمده و به جانب هوا پرّان شود، چندان كه از نظر غايب گردد و ازآن رو كه زمين در ميان آسمان است، كنايه از آسمان و زمين هم هست.

تشتخوان; تشتدار ـهر دو مكرّر و به تركيبات «تشت» رجوع شود.

تشتر ـ (چو عنبر) نام ميكائيل.

تشتمير ـ تشمير[ر.م] است.

تَشتَن ـ غليواج[ر.م] و زغن.

تَشته ـ پنگان[ر.م] و ساعت.

تشتيوان ـ (چو كشتيبان) بسفايج[ر.م].

تشتيون ـ (چو سرنگون)[١]

تشريح ---> آناتومى.

تشريف ـ به عربى، مكرّم و معزّز داشتن و خلعتى كه بزرگان دهند.

تشريق ـ(ر.ف) و در اصطلاح احكام نجومى، بدان كه هر كوكبى به حدّ معيّنى و مقدار مشخّصى كه به آفتاب نزديك تر شد، مخفى و در تحت شعاع آفتاب واقع شده، ديگر نمايان نمى شود و آن حد و مقدار را «حدّ تغريب» اين كوكب گويند، چنانچه به حد و مقدار معيّنى كه از آفتاب دورتر شد، از شعاع آفتاب خارج شده و ظاهر و نمايان گردد و آن حد و مقدار را هم «حدّ تشريق» آن كوكب نامند.(عر)

تشرين ـ (ل) به «تاريخ اسكندرى» رجوع نمايند.

تشليخ ـ (چو تسليم) جانماز و سجّاده.

تَشمير ـ بسفايج[ر.م].

تَشميزَج ـ بر وزن و معنى چشميزك.

تشمين ـ (ل) بسفايج[ر.م].

تشن ـ (چو چمن) چشميزك[ر.م].

تشنّج ـ (چو تصرّف) رجوع به «فالج» نمايند.

تشنك ـ (چو اندك) يافوخ[ر.م] است.

تشنه ـ معروف است.

تشنه جگر; تشنه چيزى بودن; تشنه دل ـ اشتياق و اضطراب و طالب و راغب و سوخته دل.

تَشوير ـ خجلت و اضطراب و شرمندگى.

تشويق ـ (ر.ف) و به پارسى «گسيلانيدن»گويند.(عر)

تشّه ـ (چو پشّه) پيمانه روغن.

تشهيزج ـ (چو بدطينت) عينك و چشمك.

تشى ـ (چو على و تهى و بِهى) سيخول [نوعى خارپشت ] و مردم پرشپش و منسوب به تش[ر.م].

تشير; تشيره ـ(چو بشير و هليله) سايه و مازى[ر.م] و آش عدس.

آيين پانزدهم

(در حرف تاى قرشت با صاد سعفص)