ترشيز ـ (چو گلچين) شهرى است شهير از بلاد خراسان مشتمل بر دهات و قصبات بسيار و مقرّ حكومتش سلطانيّه و در وسط بلاد معتبره خراسان واقع و اتفاقاً قرب و بعد آن نسبت به تمامى آن بلاد مساوى و بعضى از ملوك ايران تختگاهش ساخته و گشتاسب پنجمين پادشاه كيانى در آنجا با زردشت ملاقات نموده است.

ترشينك ـ (چو گل چيدن) گياه ترشك[ر.م].

تُرعَه ---> نهر.

ترغ ـ (چو شتر) اسب كَهَر.

ترغازه ـ (چو دروازه) سركشى و غلبه و غالب و سركش و كسى كه از روى غلبه و سركشى حكم كند.

ترغاف; ترغاق; ترغان ـ (چو مشتاق و چخماق) دليل و رهنما و پاسبان و خبردار بودن و پاس داشتن شب ها.

ترغدن ـ (چو بدنظر) ترغندن[ر.م].

ترغده ـ (چو تَبَرزه و زَلزَله) ترغنده[ر.م].

ترغش ـ (چو رنجش) نوعى از زردآلو.

تَرغُندن ـ (چو فرخنده) رنجيده و كوفته شدن و به حركت قادر نشدن انسان به جهت دردمندى و آزار يكى از مفاصل و بندهاى بدن.

ترغنده ـرنجيده و كوفته شده و هر عضو و مفصلى را كه به سبب دردمندى آن حركت نتوان كرد، «ترغنده» گويند.

ترغنديدن; ترغنديده ـترغندن [ر.م و ترغندهر.م]است.

ترغو ـ (چو بدبو) نوعى از بافته حرير سرخ.

ترغوز ـ امر و حكم و فرمان.

تَرف ـ پنير خشك و كشك سفيد و كشك سياه را هم گويند كه به فرموده پزشگى نامه[ر.ض]، مايعى است رُب مانند و بى بو و بى رنگ و طعم آن به شدّت ترش و مابين دانشمندان فرنگ در دفع اسهال مستعمل و در دفع غشاء كاذب ديفتريت غرغره آن را مؤثّر دانند و رجوع به «قراقروت» هم شود.

تَرف با ـ آشى كه قاتق چاشنى آن ترف[ر.م] باشد.

ترفاس ـ (چو گُلباز) سماروغ[ر.م].

ترفان ـ (چو دربان) مخفّف ترزبان[ر.م] است.