اعضاى خود را با كارد مجروح سازند و گاهى كارد را به فرزند خود و پسران امرد دهند كه چنين كنند تا صاحب خانه و دكان از اين عمل شنيع وحشت نموده و بدانها چيزى دهند و اين چنين گدا را «كنگر» و «شاخ شانه» نيز گويند.

دندان ـ (ر.ف) و توقّع و طمع.

دندانْ اپريز; دندانْ اپريش; دندانْ افريز; دندانْ افريش ـ (جزو ثانى هر چهار، بر وزن بادگير و پرويز) و به معنى خِلال هستند.

دندان بخون بردن ـ گَزيدن.

دندان بزهر خاييدن ـ سخنى است كه از فرط عداوت گفته شود.

دندان بكام فروبردن ـ كامياب بودن و در غضب شدن و مستولى گرديدن.

دندانْ پريز; دندانْ پريش ـ (جزو ثانى هر دو بر وزن كنيز) به معنى خِلالند.

دندان تيز كردن ـ چسبيدن و كينه خواستن و خصومت و برابرى كردن.

دندانِ حوت ـ باران ريزه و اشگ چشم.

دندانِ خنده ـ چهار دندان مقابل گوشه دهان كه در وقت خنده ظاهر و نمايانشده و به عربى «ضواحك» گويند.

دندان داشتن ـ توقّع و چشمداشت و كينه ورزيدن و در كارى اصرار كردن و با جدّ و جهد اقدام نمودن و خشم و قهر داشتن.

دندان زدن ـ دندان تيز كردن[ر.م].

دندانْ سا ـ تخم خرفه[ر.م].

دندانْ سفيد ـ عجز و فروتنى و ترسيدن و ترسانيدن و خنديدن و شكفته شدن و خوشحال گرديدن.

دندانْ فَريز; دندانْ فَريش ـ خِلال.

دندان كردن ـ اعراض كردن و مضايقه و دندان سفيد كردن و خشم آلود بودن ونمودن و رسوا كردن و خوار و زار بودن.

دندان كندن ـ دندان كردن[ر.م] و قطع طمع نمودن و بىوَقْر و بى قرار و رسوا بودن و نمودن.

دندانِ گاو; دندانِ گوساله ـ خِلال و نوعى از تير، كه پيكانش از استخوان و به دندان گاو شبيه باشد.

دندانْ مز ـ (به ضمّ ميم) مخفّف دندان مزد[ر.م] و (به فتح آن) ميوه و شيرينى كه بعد از طعام مى خورند.

دندانْ مُزد ـ مزد دندان[ر.م].

دندان نمودن ـ دندان كردن[ر.م].

دندان نهادن ـ قبول كردن و رغبت نمودن و طمع به چيزى بستن.

دندانه ـ (چو مردانه) كنگره[ر.م] هر چيز.

دندانيدن ـ فعل متعدّى از دنديدن[ر.م].

دندش ـ (چو رنجش) دندانه و دنديدن [ر.م] و اسم مصدر آن.

دندنه ـ (چو وردنه) دندش[ر.م] و دندانه.

دنده ـ استخوان پهلو.

دندى ـ (ل) رجوع به «نيشابور» شود.

دنديدن ـ (چو رنجيدن) ركيدن[ر.م].

دَنِزلى ـ در بستان السياحة[ر.ض] گويد كه قصبه اى است دلپذير و شهرمانند كه چون آبش فراوان و از هر طرفش روان است، به همين اسم اختصاص يافته، كه «دَنِز» به تركى، دريا و «لى» علامت نسبت است. پس گويد كه به اعتقاد فقيران، شهر باغچه سرا در تركيه است.

دَنق ـ سپستان[ر.م].

دنقر ـ (چو لنگر) شوره[ر.م].

دنقرا ـ بلادر[ر.م].

دنقله ـ در بستان السياحة[ر.ض] گويد كه شهرى است خوش، دارالملكپايتخت حبشاتيوپى و در مراصدالاطلاع [ر.ض] گويد كه (بر وزن زَلزَله يا غلغله) شهرى است بزرگ از بلاد نوبه سودان جنوبى كه پايتخت آن ديار است و رجوع به «نوبه» نمايند.

دَنقه ـ شلمك[ر.م].

دنگ ـ (چو هند) چوبى است به هيأت سر و گردن اسب كه بدان باروت و شلتوك را بكوبند تا برنج از پوست برآيد[١]

[١] ضبط لغت نامه دهخدا: دَنگ.