قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٢

سفيدچهره و روى ايشان همچو سپر مدوّر مى باشد و دشت مذكور قليلى از بلاد و امصار هم دارد كه اكثر آنها از اقليم ششم و قليلى از پنجم مى باشند.

دُشت من ـ بددل و دشمن.

دُشت نام ـ دشنام است.

دشتوار ـ دشوار است.

دُشت ياد ـ غيبت و بدگويى كردن.

دشتان ـ (چو مستان) زنِ حايض.

دُشتپيل ---> دُشپيل.

دشتخوار ـ (چو پشتْ مار) دشوار.

دشتستان ـرجوع به تركيبات «دشت» نمايند.

دشتى ـ (چو پشتى) زلو[ر.م].

دشتياد ـ (چو سرخ باد) غيبت و بد ياد نمودن.

دشخوار ـ بر وزن و معنى دشوار.

دشخيم ـ (چو گلچين) دشنام دادن.

دشستن ـ (چو نشستن) حس كردن و با حواس ظاهرى درك نمودن.

دِشَسته ـ محسوس و شاهد.

دشك; دشكى; دشگ; دشگى ـ هريك به معنى هموزن خود كه با سينِ سعفص هستند.

دشم ـ (چو شكم) ديژينه[ر.م] و(چو پشت) دشمن.

دُشم گير ---> وشم.

دشمر; دشمره ـ بر وزن و معنى دسمر و دسمره.

دشمن ـ (چو دختر) به معنى معروف كه مخفّف دوشمن و يا دُشت من است كه معنى تركيبى آن بددل و زشت دل باشد، يعنى ضدّ و نقيض و هم چشم و منافى.

دشمو ـ (چو بدبو) دسمر[ر.م] و لوبيا.

دشمه ـ دسمه[ر.م].

دشمير ـ (چو تقصير) آخشيج[ر.م] و عناصر اربعه و دشمن.

دشن ـ (چو خشن و چمن) دست فال[ر.م].

دشنام ـ (چو گلزار) سبّ و طعن و قَدْح كردن و ناسزا گفتن كه در اصل از «دُشت» و «نام» تركيب يافته، يعنى بدنام.

دشنام دهنده ـ علاوه بر معنى تركيبى معروف، انگشت شهادت را نيز گويند.

دشنگ ـ (چو قشنگ) شهرى است در ختاناحيه اى در شمال و شمال غربى چين و خوشه و غلاف خرما و شاخى كه خوشه بر بالاى آن برپا و بندى كه پيش آب بندند.

دَشَنگى ـ دنيا و روزگار و عالم سفلى.

دشنوه ـ (چو زَلزَله) خنجر و دشنه.

دشنه ـ خنجر و يا نوعى مخصوص از آن كه بيشتر مردم لار مى بندند و در تركيبات آن رجوع به «خنجر» نمايند.

دشوار ـ (چو گلزار) سخت و درشت و مشكل، مقابل آسان و در اصل دُشتوار بوده است.

دشوارگر ـ كوه و كوهستان.

دشوك ـ بر وزن و معنى دسوك.

دشه ـ بر وزن و معنى دسه.

دشيشك; دشيشه; دشيكه ـ(چو فضيلت و هليله) شب.

آيين چهاردهم