قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٢٧١

دَسمايه ـ دستمايه[ر.م].

دسمر; دسمره ـ (چو منظر و مسخره) شهر و ولايت و غلّه اى است شبيه به ماش كه عرب «درجع» گفته و از آن نان پزند.

دسمزد ـ (چو بدپشت) دست مزد[ر.م].

دسمو ـ (چو بدبو) لوبيا و دسمر[ر.م].

دَسموزه ـ دست موزه[ر.م].

دسمه ـ (چو وسمه) دسمر[ر.م] و مبارزى بوده ايرانى.

دَسنا ـ دست نا[ر.م].

دَسوار ـ دستوار[ر.م].

دَسواره ـ دستواره[ر.م].

دَسوانه ـ دستوانه[ر.م].

دسور ـ (چو بستر) دستور[ر.م].

دسورده ـ اوخلو[ر.م] و وردنه.

دسوقيّه ---> صوفيّه.

دسوك ـ (چو سلوك و عمود) هيزم باريك.

دسه ـ (چو شده) گلوله سنگ و (چو دده) تتمه ريسمان و ابريشم كه جولاهانبافندگان به عرض كار در نورد]ر.م [بگذارند.

دسيث ـ (ل) رجوع به «دقيانوس» شود.

دسيسه ـ مكر و حيله و در خاك پنهان شدن و شبهه خبيثه و دخيلهنيّت خفيّه و جاسوس و راپورتچى، خصوصاً زن همچنانى.

دسيگرم ---> گرم.

دسيم ---> فراش.

دسيمتر ---> متر.

دسين; دسينه ـ (چو امين و امينه) خم سركه و غيره.

دِسيوس ـ (ل) رجوع به «دقيانوس» شود.

آيين سيزدهم