به اسيرى گرفتن دشمن و اسيرى، به سبا ملقّب بوده و او دو پسر داشت: يكى كهلان كه قبائل طىّ و كنده و غسّان و بعضى ديگر بدو موصول و ديگرى حِميَر كه خضاعه و قضاعه و هَمدان و برخى ديگر بدو پيوندند. و بعد از ارتحال سبا پسرش، حمير، بر اقوام يمن مستولى و دولت او بر پدر فزونى يافته و قوم ثمود را از يمن تبعيد نموده و شهر سبا را بنا كرده و بعد از پنجاه سال حكمرانى درگذشته و برادرش، كهلان، مرجع طوايف مردمان گرديد و پس از رحلت او هم ميان اولاد دو برادر حمير و كهلان كار به قتال انجاميده و عاقبت اولاد حمير بر فرزندان كهلان غالب آمد و حارث رايش را ـ كه به قابليّت فطرى آزموده بودند ـ به سلطنت برداشتند و چون نزاع از ميانه مرتفع شده و همه كس تابع او گرديدند، به تبّع ملقّب گرديده و بعد از وى هر پادشاه را در يمن تبّع گفته و آن گروه را تبابعه ناميدند. على الجمله اوّل كسى كه در يمن درجه سلطنت يافته و از جمله ملوك بزرگ شمرده شد، حارث رايش بود كه پسر قيس ابن ضيفى ابن سالار ابن سبا الاصغر ابن حمير ابن سبا الاكبر بود كه به جهت كثرت جود به رايش ملقّب گرديد كه به لغت حمير، كثيرالعطا را گويند.

على الجمله ٣٧ تن از ملوك تبابعه يمن در آن ديار سلطنت داشته اند كه اسامى ايشان را با تاريخ جلوس و مدّت سلطنت ايشان مى نگارد:

اسامى