خشخاش ـ (ر.ف) كه عبارت از تخم كوكناراست و به هيچوجه داراى خواص مخدّر كوكنار نبوده و به فرانسه «اويلِت» و به نام سفيد و سياه و مقرن و زبدى به چهار قسم مى باشد:

١. سفيد: كه بوستانى است.

٢. سياه: كه صحرايى است و «مصرى» هم گويند و بعضى گفته كه سياه و سفيد هر دو هم صحرايى باشد و هم بوستانى.

٣. مقرن: كه پيوسته در كنار دريا رويد و ازاين رو «بحرى» نيز گويند.

٤. زبدى: كه برگ و تخم و ثمر مفيد دارد.

خشخاش كردن ـ ريزه ريزه كردن.

خشخاشيّه ـحلواى خشخاش.

خشخش; خشخشه ـ (چو اكبر و زَلزَله)خشت خشت[ر.م].

خشف ـ (چو شرف) برف.

خشك ـ (چو فلك) نام كوهى است و (چو پشت) محض و خالص و بخيل و ناكس و به معنى معروف كه مقابل تر است.

خشك آخُر; خشك آخور ـ سال قحط و كمى عيش و گياه و علف و مردم ممسك و بخيل و ناكس.

خشك آر ـ خاگينه و آردى كه نخاله آن را جدا نكرده باشند و اسم فاعل و امر حاضر از خشك آوردن[ر.م] و نانى كه گندم آن را ناشسته و سبوس آن را ناگرفته ترتيب مى دهند.

خشك آمار; خشك آنار ـ حساب و شمار و تتبّع و استفسار و تفتيش و استقصا و مرض استسقا و توبه و استغفار.

خشك آوردن ـ سكوت كردن و سخن نگفتن از غايت اعراض و بى دماغى.

خشك افزار ـ حبوبات مثل ماش و نخود و باقلا و مانند اينها.

خشك اَمار; خشك انار ـ (چو كَنار) خشك آمار]ر.م [است.

خشك انگبين ـ عسلى كه در خانه زنبور خشكيده باشد كه به «عسل خشك» معروف و گرم تر از عسل متعارف و به «انگبين خشك» هم رجوع شود.

خشك باختن ـ داروندار خود را باختن و بى شرط و گرو قماربازى كردن.

خشك بازه ـ پوست درخت و شاخه هاى خشك بريده از آن.

خشك پشت ـ سنگ پشت.

خشك پى ـ مردم شوم و بدقدم.

خشك جان ـ مردم ناقابل و كم عقل و بى هنر و شخصى كه لذّت عشق نچشيده و از ياد دلدار محروم و در كنار، و لايق پالان و افسار باشد.

خشك جنبان ـ كسى كه جنبش و حركات بى فايده از او به عمل آيد.

خشك جهان ـ روزگارى كه در آن مردم باهمّت و سخاوت نباشد.

خشك دامن ـ پاك دامن و نيكوكار.

خشك دست ـ مردم بخيل.

خشك دهان ـ روزه دار.

خشك رنده ـ مردم جَرَبدار.

خشك رود ---> فرغر.