خركمان ـ (چو پهلَوان) كمان بزرگ و گرفتارى مردمان و كار بى فايده و دشوار و افزارى است كه كمان گران، كمان حلقه را بدان چلّه كنند و آن دو پارچه چوب خم دار است و هم تله اى باشد مانند كمان كه تيرى بر آن نصب كرده و در سر راه جانوران در زير خاك مى پنهانند كه همين كه پاى بر آن نهند، تير جهيده و هلاكشان كند.

خركور ---> كورخر.

خركوف ـ (چو سرپوش) جغد بسيار بزرگ.

خرگاده; خرگاه ـ محل وسيع، خصوصاً خيمه مدوّر و بزرگ.

خرگاه اخضر; خرگاه ازرق; خرگاه خُضر; خرگاه سبز; خرگاه سبز گاوپشت ـ آسمان.

خرگاه قمر; خرگاه ماه ـ هاله و آسمان اوّل و خط عذار خوب رويان.

خرگاه مينا ـ آسمان و در بعضى تركيبات آن رجوع به «خيمه» نمايند.

خرگر ـ (چو زرگر) هاله.

خرگز ـ در زبان اهالى ما، شاخه هاى پوسيده را گويند.

خرگله ـ بى تربيت و گله بهايم را گويند.

خرگواز ـ (چو سرفراز و بدگمان) رجوع به «گواز» نمايند.

خرگور ---> گورخر.

خرگوس ; خرگوسك ـ (چو سرپوش و بدصورت) بارتنگ[ر.م] و مصغّر آن .

خرگوش ـ خرگوس[ر.م] و جانورى است معروف كه ماده آن مانند زنان حيض بيند و به عربى «ارنب» و به تركى «دَوشان» و به يونانى «فروسيمون» و به سريانى «لاغوسى» و به هندى «كهرهه» گويند و گويا به جهت بزرگى گوش هاى او بدين اسم اختصاص يافته كه «خر» به معنى بزرگ است.

خرگوشك ـ اسبغول[ر.م] و بارتنگ[ر.م] و مصغّر خرگوش.

خرگه ـ (چو مصدر) خرگاه، اِفراداً و تركيباً.

خرم ـ (چو ظلم) بخارى كه از زمين نمناك و روى آب هاى گرم برخيزد و نام مرغزارى هم هست و (چو مدّت) خوشوقت و شادمان و نام ماه اوّل زمستان و روز هشتم ماه هاى شمسى كه به قاعده مذكوره در «آبان»، روز جشن پارسيان است و در اصطلاح اطبا، مُريحه[ر.م] و يا يكى ديگر از ادويه مجهوله است و به «بابك» هم رجوع نمايند.

خرّم آباد ـ نام چند موضع در عراق عجم نواحى مركزى و غربى ايران مى باشد كه مشهورترين آنها خرّم آباد لرستان و مقرّ حكومت آن سامان است و رجوع به «كوه عينعلى» هم نمايند.

خرّم بهار ـ نام جايى است.

خرّم دره ـ نام موضعى است]نام قريه اى است از محال ابهر رود زنجان(لغت نامه دهخدا)[.

خرّم روز ---> خرّم.

خرّم فضا ـ آسمان.

خرّم گاه; خرّم گه ـ (به تشديد ثانى و تخفيف آن) خرگاه[ر.م] است.

خرما ـ (ر) ميوه اى است گرمسيرى معروف كه به عربى «تمر» و به فرانسه «دات»گويند و در جنوب ايران فراوان و داراى چندين قسم مى باشد.

خرماى ابوجهل ـنوعى از خرما است كه از پوست آن رسنطناب تابند.

خرماى سنگ شكن; خرماى هارون ---> قسب.

خرمان ـ (چو مستان) خرمن.

خرمدان ـ (چو پشتواز) خيك و مشگ.

خرمك ـ (چو اندك و پشتك) خرتك[ر.م] و (به تشديد ثانى) مصغّر خرّم است.