خبزارزى ـ ]نصر بن احمد بن نصر بن مأمون بصرى شيعى، شاعرى است مشهور غزلى از مشاهير شعراى عرب كه بى سواد بود، با وجود اين قريحه شعريه اش بسيار صافى و روان بود. خبزارزى به سال سيصدوهفدهم يا بيستوهفتم هجرت وفات يافت(ريحانة الادب، ج٢، ص ١٢٠)[.

خبزدو; خبزدور; خبزدوك ـ (چو غرض گو و كفن دوز) خايه گير[ر.م] و هزارپا و سرگين گردانك[ر.م] و يا جانورى است شبيه به آن.

خبط ـ (چو صبر) به عربى، معروف استسخت زدن كسى را و (چو عرب) نام موضعى است در پنج منزلى مدينه.

خبق ـ (چو طبق) شهرى است از خبيص در كرمان.

خبك ـ (چو نمك) خفه و نان بزرگ و كلفت.

خبكال ـ (چو دلدار و چنگال) سوراخ و نشانه تير و تفنگ كه مانند سوراخ باشد.

خبنگ ـ (چو پلنگ) نام ديگر خورنقدر بلخ افغانستان.

خَبوشان ـ (ل) شهرى است از خراسان كه اكنون مشهور به قوچان و آبش معتدل و هوايش به سردى مايل است.

خبوك; خبوه ـ (چو عمود و ملوك و قهوه) محكم و استوار.

خبه ـ بر وزن و معنى خفه و تاسه[ر.م و تلواسهر.م].

خبيدن ـ (چو رَسيدن) خپيدن[ر.م].

خبيده ـ (چو بريده) جاكشو[ر.م] و (چو رَسيده) اسم مفعول و ماضى بعيد از خبيدن[ر.م].

خبير ـ (چو كوير و كشور) پيچيده و ساخته و پرداخته و مهيّا شده و جمع حساب و سامان كار و تلّ و توده ريگ و به عربى، معروف است آگاه.

خبيره ـ (چو كبيره) خبير[ر.م] است.

خبيص ـ در شرح قاموس[ر.ض] گفته كه حلوايى است مخلوط از روغن و خرما و دهى است در كرمان. و در آيينه جهان نما[ر.ض] گفته كه از بلاد مشهوره كرمان و حناى آن خوب و در جميع ولايات ايران و غيره معمول است. و در مراصدالاطلاع]ر.ض [گويد كه خبيص شهرى است صاحب حصار از كرمان كه حد و سد كرمان از طرف صحرا است و گويند كه هرگز درون اين شهر باران نباريده و هماره به اطراف آن مى بارد. و در بستان السياحة[ر.ض] فرموده كه خبيص بلوكى است از كرمان، آبش فراوان و غلّه اش ارزان و مشتمل بر نخلستان بسيار و بيست پاره قريه معموره و حناى آن ممتاز و مركباتش باامتياز است.

خبين ـ (چو مبين) طبق چوبين.

خبيو; خبيوره; خبيوه ـ (چو كبير و مستوره و كبيره) خبير[ر.م] است.

آيين سيّم

(در حرف خاى ثخذ با باى پارسى)