خاج ـ (با جيم عربى يا پارسى) نرمه گوش و صليب نصارى كه بدين شكلê از فلزّات و غيرها ساخته و به جهت تبرّك بر گردن آويزند و به زعم خودشان، آن را حالت داركشيده حضرت روح الله(عليه السلام) پندارند(وَ ماقَتَلُوهُ وَ ماصَلَبُوهُ وَلكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ)(نساء، ١٥٧). و هرآنچه را به شكل دو خط متقاطع باشد از نقش و چوب و تصوير و غيرها «خاج» گويند و آن را «چليپ» و «چليپا»گويند.

خاجْ شويان ---> دنح.

خاجسوك ـ داس.

خاچ ـ خاج[ر.م].

خاخام ـ به تركى، رئيس روحانى يهودان است.

خاد ـ خات[ر.م].

خادم ـ (چو ظالم) نوكر و غلام و خدمتكار.(عر)

خادم پير ـعلاوه بر معنى تركيبى، ستاره زحل است.

خادم ميخانه ـ علاوه بر معنى تركيبى، مردم پخته و گرم و سرد چشيده را گويند.

خاده ـ چوب راست رُسته، خصوصاً چوب دار مقصّران و چوب راست و بلندى كه بدان كشتى رانند و چوبى كه بر سر آن جاروبى بسته و سقف و ديوار را بدان جاروب كنند.

خاذ ـ زغن كه «مردارخوار» نيز گويند.

خار ـ خاريدن و امر و فاعل از آن و سنگ سخت وحقير و بدبخت و غمزه و گرشمه و در فرهنگ انجمن آرا]ر.ض [معنى غمزه و گرشمه را تخطئه فرموده و ماه چهارده شبه و هم قصبه اى است نزديك ورامين از رى و به معنى معروف كه به عربى «شوك» گويند.

خاراشتر ـ خارشتر[ر.م].

خارانداز ـ سيخول[ر.م].

خاربست ـ آنچه از خار و خس بر زراعت و سر ديوار باغ بندند.

خارپشت ـ ميوه اى است در هند و جانورى است معروف خاردار كه غنيمدشمن مار است و در اسامى و اقسام آن، رجوع به «سيخول» شود.

خار چيدن ـ جفا نمودن و نافرمانى كردن.

خارچينه ـ موچينه و منقاشموى كن سرتراشان و با دو انگشت بدن آدمى را گرفتن.

خارخار ـ خارش بدن و فكر و تردّد و تعلّق و خاطر و ابتداى ميل و خواهش و انتهاى آن.

خارخسك ـ (چو صاف بدن) خارى است سه پهلو كه به تركى «چالى تِكانى» گويند.

خار در راه شكستن ـ محافظت كردن و خار چيدن]ر.م [و مهمّ مشكل پيش مردم نهادن.

خارزار ـ مكان پُرخار و مخفّف خاروزار[ر.م].

خارِ سپيد ـ خارخسك[ر.م] و سپيدخار[ر.م].

خارشتر ـ نوعى از خار است كه شتر به رغبت تمامش خورده و از خوردنش فربه گردد.

خاركش ـ (به فتح كاف) خاركن[ر.م] و (به ضمّ آن) سرموزه[ر.م].

خاركن ـ (چو بادزن) بوته پُرخار و نوايى است از موسيقى و نام شخصى است كه همين نوا بدو منسوب است و كسى را نيز گويند كه پيوسته خار از زمين بركنده و بكشد.