چُغُندر ـ يا چندر يا كلندر يا قلندر; نباتى است معروف كه ريشه آن لحمى و مخروطى و بزرگ و از اغذيه مطبوعه محسوب و مطلقاً يا بالخصوص پخته آن به «لبلبو» موسوم و داراى مادّه قندى و بيشتر ريشه مذكوره را نيز بدن اسم مسمّى داشته و خود آن نبات را به عربى «سَلْق» و به فرانسه «بِتْ» يا «بِتراو» و به لاتينى «بِتا» گويند.

چغنست ـ (چو بدمست) چبغوت[ر.م].

چغنك ـ چغنه[ر.م].

چغنوت ـچبغوت[ر.م].

چغنه ـ بر اوزان و معانى جغنه و خميده.

چغو; چغور; چغوك ـ (چو وضو و سلوك) جوجه و كنجشگ و نوعى از جغد و قسمى از مرغابى است كه به «سرخاب» اشتهار دارد.

چغيدن ـ(چو رَسيدن) دم زدن و كوشيدن و سعى بسيار كردن.

آيينپانزدهم

(در حرف جيم پارسى با فاى سعفص)