قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ١٣٧

چشمه سوزن ـ ]كنايه از سوراخ سوزن است و كنايه از نهايت تنگى و تنگ چشمى و به اصطلاح لوطيان، كنايه از فرج است(لغت نامه دهخدا)[.

چشمه سيماب; چشمه سيماب ريز ـ ماه و آفتاب و روز، مقابلِ شب.

چشمه على دامغان ـ چشمه اى است در چهارفرسخى سمت شمال دامغان كه آبش به جنوب جارى و بناهاى نيكو در آن حوالى باشد.

چشمه قيرگون ـ شب.

چشمه كنكله ـ (ل) چشمه اى است در آذربايجان.

چشمه گرم ـ آفتاب.

چشمه گلَسب ـ (چو گذشت) چشمه اى است در خراسان.

چشمه منفجر ـ نام يكى از منازل ماه است.

چشمه نوربخش ـ آفتاب و آب حيات و لب و دهان معشوق.

چشمه يونس ---> دير يونس.

چشميدن ـديدن و منظورِ نظر كردن.

چشميده ـ منظور نظر.

چشميزج; چشميزك ـ (چو بدسيرت) جاكشو[ر.م و چشم خانه يا لاغيهر.م].

چشن ـ بر وزن و معنى جشن و عيد.

چشوم ـ (ل) چشميزك[ر.م].

چشيت ـ نوع و جنس و نمونه.

چشيدن ـ از چيزى اندك خوردن به جهت دانستن طعم آن.

چشيشه; چشينه ـرنگى است مخصوص اسب و استر كه «خنگ» نيز گويند.

آيين چهاردهم