جوجو ـ (به فتح جيمين) كنجشگ و جوبجو[ر.م] و شهرى است از ختا ناحيه اى در شمال غربى چين كه مشگ خوب و كافور مرغوب و جامه هاى ابريشم نفيس در آنجا بسيار مى شود.

جوجه ـ (چو روزه) بچّه طيور، خصوصاً ماكيان و هر چيز كوتاه، خصوصاً مرد قصير و بسيار كم قامت.

جوجه دوك ـ رخنه و شكاف كمر دوك كه در وقت رشتن پنبه ريسمان چرخ بر آن اندازند.

جوجه ربا; جوجه لوا ـ زغن[ر.م و غليواجر.م].

جوجى ـ به تركى، علاوه بر معنى معروف كه در «غسك» مذكور است، به معنى نوظهور، و تازه آمده را نيز گويند و به همين نسبت، چنگيزخان هم پسر بزرگ اوّلين خود را بدين اسم موسوم و نواحى خزر و دشت قبچاق در شمال درياى خزر و خوارزم در ازبكستان را بدو مسلّم داشته، عاقبت در حوالى ٦٢٤ هجرى در قبچاق وفات يافت.

جوخ ـ (چو طوق) ماهوت و گروه و فوج مردم و حيوان.

جود ـ(چو دود) علاوه بر معنى عربى معروفبخشش; سخا، نام قلعه اى است در يمن.

جودان; جودانه ـ (به فتح اوّل) چينه دان مرغان و انار خشك دانه و بى آب و نوعى از بيد كه دسته بيل كنند و نوعى از كافور خوش بوىِ خوردنى به خلاف كافور ميّت و سياهى را نيز گويند شبيه به دانه جو در ميان دندان ستور كه سال آنها از آن معلوم و بعد از رفتن آن حكم بر سال آنها نتوان كرد.

جودر ـ (چو كوثر) گاو و گياهى است كه در ميان زراعت روييده و دانه اى كوچك و باريك دارد و آن دانه را نيز گويند.

جودره ـ جودر[ر.م] و مبارزى بوده روسى.

جودىّ ـ منسوب به جود و نام كوهى است معروف در شرقى دجله از اعمال موصل كه كشتى حضرت نوح(عليه السلام) بر آن قرار گرفت.

جوذر ـ (چو جوهر) جوبجو[ر.م] و گوساله.

جور ـ (چو هنر) فوق و بالا وگدك[ر.م] و عقبه و كوه و تپّه و حقّ اولويت شخصى در زراعت زمينى اگر چه مالك آن نباشد، چنانچه گويند اين ملك جور زال است و ملك رستم، يعنى حقّ زراعت آن با زال بوده و رستم حق بهره مالكانه دارد و (چو حوض) به عربى، ستم كردن در حكم و مطلق ظلم و ميل كردن از راه راستى و نام خطّ لب جام از