كسوف و خسوف را استنباط كرد و حكماى فرنگستان بر آنند كه تالبوس به حركت زمين و سكون آفتاب معتقد بوده و زمين را نيز يكى از سيّارات مى پنداشته، چه ايشان هريك از ستارگان را عالمى چون كره زمين دانند كه بر گرد آفتاب مدار كنند و خودشان را از پيروان او دانند و گويند فيثاغورسرياضى دان يونانى در قرن ٦م نيز در اين عقيده تابع تالبوس بوده است.

تالِسان ـ طَيلسان[ر.م] است.

تالِسقير; تالِسقيسير ـ به يونانى، تخم سپند و تخم تره تيزك [ر.م].

تالسم ـ (ل) رجوع به«طلسم» نمايند.

تالِش ـ بال و پر مرغان و قومى است از مردم گيلان و رجوع به «طالش» شود.

تالشا ـ (ل) عشقه[ر.م] است.

تالِشان ـ طَيلسان[ر.م] است.

تالك ـ (چو ماست) به فرانسه، طلق[ر.م] است.

تالكى ـ گشنيز كوهى و صحرايى.

تالمن ـ (چو پاك دل) روباه.(ند)

تالواسه ـ تَلواسه[ر.م].

تالومال ـ (ع) تارومار است.

تالى ـ به عربى، خواننده و تابع و هم رجوع به «تناسب» شود.

تاليس ـ ارسطو است.

تام ـ اندك و بسيار كم.

تامارن ـ به فرانسه، تمر هندى است.

تامارندوس انديكا ـ به لاتينى، تمر هندى است.

تاملول ـ برغست[ر.م و مچّهر.م و برگ پانر.م].

تامواره ـ آفتابه.

تامور; تامول ـ پان[ر.م] و رجوع به ماده ٨ «هندوستان» شود.

تان ـ تانه[ر.م] و دهان يا اندرون آن و ضمير جمع مخاطب و رشته اى چند طولانى كه جولاهان بافندگان از كار خودشان زياد آورده و نبافند.

تانبور; تانبول ـ (چو جان سوز) پان[ر.م].

تاند ـ (چو داند) مخفّف تواند.

تانده ـ (چو مانده) چند قصبه اى است در هند و سند و به هندى، مطلق قريه است.

تانستن ـ (چو دانستن) مخفّف توانستن.

تانگر ـ (چو تبختر و ماركُش) حجّام و دلاّك و سرتراش.

تانگو ـ (چو كامجو و سمن بو) تانگر[ر.م] است.

تانم ـ (چو ماتم) مخفّف توانم.

تانور; تانوره; تانول; تانوله ـ تاتور[ر.م و تاتورهر.م].

تانه ـ رشته هايى كه به درازى جامه مى بافند، مقابل پود.

تانيسر ـ (چو بازيگر) شهرى است در هندوستان.

تاو ـ تاب.

تاواتاو ـ قدرت و قوّت و توانايى.

تاوان ـ عوض و جريمه و جرم و جنايت و زيان و خسارت و تلخى و مرارت.

تاوانه ـ تاب خانه[ر.م].

تاوتَك ـ پير و دوتا و هر دو تا.[١]

تاور ـ (چو خاور) عوارضات و عَرَض، مقابل جوهر.

تاوَريدن ـ عارض شدن.

تاوَسه ـ بر وزن و معنى تابسه.

تاوش ـ (چو ناخن) صداى پا و نعلين.

تاوك ـ (چو مادر) گاو و خر جوان و بچّه آنها.

تاول ـ بر وزن و معنى تاوَك و (چو قاتل) آبله اى كه به سبب كار كردن و راه رفتن و سوختن در اعضا به هم رسد.

تاوه ـ تابه.

تاويدن ـ تابيدن.

تاه ـ تاى[ر.م] و توه[ر.م] و ته و لاى و محض و خالص و زنگار[ر.م].

تاهو ـ عرق شراب.

تاى ـ لنگ بار و طاقه و عدد و شمار، همچو: يك تاى، دو تاى يعنى يك عدد و دو عدد و به معنى فرد، مقابل جفت و مثل و مانند و جامهوارى است از قماش.

تاياق ـ عصا و چوب دستى.

تايه ـ ابريشم باريك دوكيده و ريسيده.

تاييدن ـ مانيدن و مانستن و گذاشتن.

[١] مركّب از «تا» و «تك»(لغت نامه دهخدا).