فريضه بخواند روز قيامت اين سوره شافع او شود و شاهد عدل باشد بر اعمال صالحه او نزد آن كسى كه اجازه شهادت او داده باشد و از او مفارقت نكند تا آنكه ببهشتش در آرد و ببايد دانست كه چون او سبحانه ختم سوره منافقين نمود بامر بطاعت و نهى از معصيت افتتاح اين سوره كرد ببيان حال مطيع و عاصى بقوله‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ يُسَبِّحُ لِلَّهِ‌ بپاكى و پاكيزگى ستايش مينمايد مر خداى را ما فِي السَّماواتِ‌ آنچه در آسمانها است از روحانيات‌ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌ و آنچه در زمينها است از جسمانيات تسبيح مكلفان بقولست و تسبيح غير ايشان بدلالت چه آنها دالند بر كمال قدرت و علم و استغناى او سبحانه‌ لَهُ الْمُلْكُ‌ مر او راست پادشاهى مطلق چه خالق ارض و سما و ما بينهما او است‌ وَ لَهُ الْحَمْدُ و مر او راست ستايش زيرا كه نعمت آفرينش و پرورش از او است افراد ملك و حمد بذكر بجهت دلالتست بر اختصاص اين هر دو به او سبحانه بحسب حقيقت زيرا كه اوست مبدع جميع انبيا و مربى همه ممكنات و اصول جميع نعم و فروع آن از فيض عميم او است و ملكيت غير او جز تسلط و استرعا نيست از جانب جناب او و حمد غير او به اعتبار جريان نعم او سبحانه است بر يد او وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ و او بر همه چيزها تواناست از ايجاد معدوم و افناى موجود و تغيير و تبديل آنها بر وفق حكمت و مقتضاى مصلحت چه نسبت ذات او بر همه اشيا على السويه است‌ هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ‌ او آن كسيست كه بيافريد شما را اى آدميان و از عدم بوجود آورد فَمِنْكُمْ كافِرٌ پس بعضى از شما ناگرويده‌اند بخالقيت او چون دهريان و طبيعيان يا بوحدانيت او چون مشركان‌ وَ مِنْكُمْ مُؤْمِنٌ‌ و برخى او شما باور دارنده‌اند آفريدگارى و يكتايى او را چون اهل ايمان يا بعضى از شما كافراند در باطن و مؤمن در ظاهر چون منافقان يا بعكس چون عمار يا سر و امثال آن يا كافراند بخدا و مؤمن بكواكب چون اهل انواء يا بعكس و اول عموم آيتست بر ظاهر خود پس معنى آن باشد كه مكلفان بر دو قسم‌اند بعضى متصف‌اند بصفت كفر على جميع انواعه و بعضى متسم بسمت ايمان و تقديم كفر بر ايمان به اعتبار اغلبيت و اكثريتست خلاصه كلام آنست كه خداى آن كسى است كه بر شما تفضل نموده اصل نعم خود را و آن خلق و ايجاد است از عدم و بجهت اين بر شما